کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٤٤ - غزوه بدر

كرد بر آن حضرت آن را بدست چپ از خود رد كرده بدست راست شمشير را حواله او كرد دست چپ او را انداخت و بضربتى ديگر دست راستش، او از مركب افتاده سرش را از تن جدا كرد، آن حضرت فرمود كه: بعضى از علامات كه بر او بود مشاهده كردم دانستم كه او داماد بوده، و حمزه نيز عتبه را بقتل آورد، و عبيده با شيبه پاره با يك ديگر نبرد كردند و ميان ايشان دو ضربت رد شد، شيبه دست يافت ضربتى بر ساق أبو عبيده زده جدا كرد كه مغز استخوانش پريشان شد امير المؤمنين (ع) و حمزه بر سر او تاختند و شيبه را بقتل رسانيدند و او را برداشته بمنزلگاه آوردند، و هنوز حيات داشت در وادى صفرا وفات يافت رحمة اللَّه عليه.

و امير المؤمنين (ع) فرموده كه من تعجب كردم در روز بدر از جرأت قوم كه ما عتبه و شيبه و وليد را بقتل آورديم حنظلة بن أبى سفيان بجانب ما تاخت چون نزديك رسيد چنانش بشمشير زدم كه آب از چشمهايش روان شده بر زمين افتاد و ديگر برنخاست، و ديگر عاص بن سعيد بن عاص را انداخت بعد از آن طعيمة بن عدى و ديگر نوفل بن خويلد كه از شياطين قريش بود.

و همچنين يكى بعد از يكى تا نصف ايشان بدست حضرت امير المؤمنين (ع) بقتل آمدند و هفتاد مشرك در آن حرب كشته بودند نصف ايشان را ملائكه و أهل اسلام بقتل آورده بودند و نصف ديگر امير المؤمنين (ع) بمعونة رب العالمين و فتح بدست او شد.

و ختم امر بر آن شد كه حضرت رسول اللَّه ٦ پاره سناء ريزه بدست مبارك گرفته شاهت الوجوه خواند و بر روى ايشان ريخت باقى روى بگريز نهادند و شر ايشان كفايت شد از مؤمنان بقوت بازوى امير المؤمنين (ع) و ملائكه چرخ برين براى نصرت دين.