ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٠١ - ابن بابويه- على بن حسين
آن حضرت شد و در خصوص فرزند فقيهى خواستار دعاى خير گرديد، حسين بن روح نيز وظيفه سفارت بجا آورد، بفاصله سه روز توقيع رفيعى از ناحيه مقدّسه شرف صدور مشعر بر اينكه براى او، فرزندى از آن زن قديمى مقدّر نيست و لكن زود باشد كه مالك كنيزكى ديلمى شده و خداوند عالم از آن كنيزك، دو پسر فقيه (خير خ ل) بدو عنايت خواهد فرمود، اينك بعد از آن، على بن بابويه كنيزكى ديلمى را تملك نمود، سه پسر از او بوجود آمد: يكى حسن بن على كه فقيه و محدّث نبوده و فوقا مذكور داشتيم، دو تن ديگر محمد بن على و همين حسين بن على كه هردو فقيه و محدّث و كثير الحافظة، كثرت محفوظات و خدمات دينيّه زبانى و قلمى اين دو برادر والاگهر حيرتآور و فقط در اثر عنايت ملوكانه حضرت حجة اللّه الكبرى عجّل اللّه فرجه بوده است و همواره با تولد خودشان با دعاى امام زمان افتخار ميكردند. محمد بن على در سال سيصد و هشتاد و يك هجرت وفات يافت و شرح حالش را هم بعنوان صدوق نگارش دادهايم. وفات حسين بن على هم بعد از آن واقع شد و سالش غيرمعلوم و از تأليفات او است:
١- التوحيد ٢- الرد على الواقفية ٣- نفى التشبيه.
(ص ١٨٣ ت و ٤ ج ١ مه و كتب رجاليه)
ابن بابويه- على بن حسين
- بن موسى بن بابويه قمى، مكنّى به ابو الحسن، معروف به ابن بابويه (گاهى از كثرت استعمال بابويه هم گويند) از علماى اماميّه زمان غيبت صغرى ميباشد كه فيض حضور مبارك حضرت ابو محمد امام حسن عسكرى ع را درك كرده است. در اصطلاح فقها گاهى به فقيه موصوف و گاهى در مقابل پسرش صدوق محمد بن على سابق الذكر به صدوق اول موسوم، از كبار مشايخ شيعه و اركان شريعت و ثقات فقهاى اماميّه، از مشايخ روايت تلعكبرى و پسر خودش صدوق و ديگر اجلّه، در عصر خود شيخ اهل قم و پيشوا و فقيه و ثقه و معتمد ايشان بود.
از كثرت وثاقت او است كه بفرموده شهيد اوّل و شيخ بهائى و بعضى از اجلّاى ديگر، فتاوى وى نزد علماى دينيّه بمنزله نصّ معصومى ميباشد، خصوصا در مواردى كه