معتمد در رياض العلما بتشيّع وى قائل، صدوق نيز در كتاب اختصاص او را ثقه و امامى مذهب و اعبد اهل زمان خودش دانسته و گويد كه نزد عامّه و خاصّه اوثق مردم در حديث بود، چهل سال با وضوى نماز عشا نماز صبح را هم خوانده و هرشب ختم قرآن مى‌نمود، مع ذالك در كلمات بعضى از اهل فنّ مقدوح است. اصل اسمش نيز در كتب رجال و تراجم مابين عمرو و عمر محل خلاف و نظر بوده بعضى بر يكى بودن عمرو و عمر قاطع هستند و عمر نوشتن را حمل بر سهو مى‌نمايند و بعضى ديگر قطع بتعدّد كرده و گويند كه عمرو و عمر هردو برادر بودند كه عمرو بسال صد و بيست و ششم در حدود صدسالگى و عمر هم در صد و سى‌ام هجرت در نود سالگى درگذشته‌اند. ما هم بسط زايد را موكول به تنقيح المقال و ديگر كتب رجاليّه ميداريم و وجه تسميه سبيعى و شرح حال اجمالى يونس پسر صاحب ترجمه و اسرائيل پسر يونس را نيز در تحت عنوان سبيعى تذكّر داده‌ايم.

(ص ٣ هب و ٤١٨ ج ١ كا و ٨٥ ج ١ و ٣٣٣ ج ٢ تنقيح المقال)

ابو اسحق شامى‌

- از اكابر عرفا و مشايخ طريقت اوائل قرن چهارم هجرت ميباشد كه از مريدان شيخ ممشاد سابق الذكر، كراماتى بدو منسوب و لقبش شرف الدين بوده است. از دست مرشد مذكورش خرقه خلافت پوشيد، اغلب ادوار زندگانى او در شام بود، بسال سيصد و بيست و نهم هجرى قمرى در شهر عكّه از بلاد شام وفات يافته و هم در آنجا مدفون گرديد و جمله قطب الواصلين- ٣٢٩ مادّه تاريخ وفات او است. (ص ٢٧٥ ج ٢ مه و ٢٣٩ ج ١ خه)

ابو اسحق شيرازى- ابراهيم بن على‌

- با محمد بن يوسف فارسى شيرازى، فيروزآبادىّ البلدة، شيخ الاسلام الشّهرة، ابو اسحق الكنية، اشعرىّ الاصول، شافعىّ الفروع، جمال الدين اللّقب، از اعيان و اكابر علماى شافعيّه ميباشد كه فقيه اصولى محدّث متكلّم صوفى زاهد متّقى مدرّس مدرسه نظاميه بغداد بود و از تأليفات او است:

١- التنبيه فى فروع الشافعية كه كثير الفروع در ليدن و قاهره چاپ، يكى از كتب خمسه متداوله شافعيه، بيشتر از همه متداول و محل توجه اكابر بوده و شروح بسيارى بر آن نوشته‌اند.