ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٦٧ - ابو طالب- بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف
ابو طالب- بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف
- عم اعظم حضرت خاتم النبيين ص و والد معظم حضرت امير المؤمنين ع، شيخ قريش، رئيس مكّه، سيّد بطحا، داراى وقار حكما و هيبت امرا بود. اكثم بن صيفى از حكماى عرب گويد:
حلم و سيادت و حكمت و رياست را از ابو طالب فراگرفتم كه سيد عجم و عرب، همپيمان حلم و ادب بوده است.
مخفى نماند كه اسلام و ايمان آوردن ابو طالب اصلا محل ترديد نيست، با قطع نظر از تواتر اخبار اماميّه وارده در اين باب و صراحت اشعار و قصائد و مدائح نبويّه خود آنجناب، مصرّح به بعضى از اكابر عامّه نيز بوده و قول بعضى ديگر از ايشان بايمان نياوردن آنجناب دور از انصاف و ناشى از قلّت تتبّع ميباشد.
در قاموس الاعلام گويد: صحبت و شفقت هريك از جناب ابو طالب و حضرت نبى اكرم ص نسبت بيكديگر فوق العادة بود، آنجناب در موقع بعثت و اظهار دعوت آن حضرت، حقّانيّت دين مقدّس اسلامى را تصديق فرموده و آنى تكذيب نكرد، در حفظ و حراست آن حضرت و مدافعه از تعرّضات و تعديّات قريش بهر وجهى كه بوده اهتمام تمام و وظيفه غيرت را بكار برد.
ابن ابى الحديد گويد: اگر ابو طالب و پسرش على نميبود دين اسلام برپا نميشد
و لو لا ابو طالب و ابنه |
لما مثل الدين شخص فقاما |
|
فلله ذا فاتحا للهدى |
و للّه ذا للمعالى ختاما |
|