ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٥٧ - ابو الحزم- مكى بن ريان
در حلب درگذشت. (ص ٢١١ ج ٢ مه)
ابو حذيفة
در اصطلاح رجالى اسحق بن بشر و بهشم بن عشبه است.
ابو حذيفه- واصل بن عطاى معتزلى
- بنوشته روضات، نخستين كسى است كه باسم معتزلى موسوم بوده و در علم كلام تأليف كتاب نموده و طريق معرفت حق را منحصر بقرآن و اجماع و عقل و خبر متواتر اجماعى داشته است و مجملى از شرح حال او را بعنوان غزال در باب اول نگارش دادهايم و بدانجا مراجعه نمايند.
ابو حرب- عطا
- پسر ابو الاسود دئلى سابق الذكر موكول بعلم رجال است.
ابو الحرث- ارسلان بن عبد اللّه
- بعنوان بساسيرى در باب اول مذكور شده است.
ابو الحرث- عبيد اللّه يا غيلان بن عقبه
- در باب اول بعنوان ذو الرمة مذكور است.
ابو الحرم- مكى بن ريان
- ذيلا بعنوان ابو الحزم (با زاى هوّز) مذكور است.
ابو حزره- جرير بن عطيه
- بهمين عنوان جرير در باب اول ذكر شده است.
ابو الحزم- مكى بن ريان
- يا زيان بن شبة بن صالح، ملقّب به صائن الدين، مكنّى به ابو الحزم يا ابو الحرم از افاضل اوائل قرن هفتم هجرت ميباشد كه حجّت كلام عرب، جامع فنون ادب، علم و فضل و عقل و ديانت وى مسلّم بود. حديث و نحو و لغت را از ابن صفار و ابن خشاب و ابن الانبارى و ساير مشايخ بغداد فراگرفت پس بشهر موصل كه اقامتگاه اوّلى او بوده برگشت و بناى تدريس گذاشت، در فنون متنوعه مرجع استفاده فضلاى موصل و نواحى بود، چون اوقات خود را منحصر بتدريس ميداشت لاجرم در تمامى عمر تأليفى نتوانست پرداخت و از اشعار او است:
اذا احتاج النوال الى شفيع |
فلا تقبله تضح قرير عين |
|
اذا عيف النوال لفرد من |
فاولى ان يعاف لمنتين |
|