ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٩١ - ابو نيزر
ابو نواس- سهل بن يعقوب بن اسحق
- مكنّى به ابو السرى، ملقّب به ابو نواس، در سامره خادم حضرت امام على النقى ع بود، بسيار مزّاح بود و مطايبه مىنمود و بجهت تقيه، تشيّع خود را بهمين طريق مطايبه اظهار ميكرد كه جان خود را حفظ كرده باشد. آن حضرت هروقتى كه ابو نواس گفتن او را از كسى شنيدى فرمودى كه تو ابو نواس حق هستى و ابو نواس سابق، ابو نواس باطل و ضلالت بود. نگارنده گويد:
اين خبر هم قول قاضى نور اللّه و بعضى ديگر را كه ابو نواس مذكور فوق (حسن بن هانى) را از مخالفين شمرده و طعن و قدحش نمايند تأييد مينمايد.
(تنقيح المقال)
ابو نواس باطل ابو نواس حق
چنانچه فوقا اشاره شد اولى ابو نواس حسن و دويمى ابو نواس سهل مذكورين فوق است.
ابو النور- خواجه عثمان
- هارونى نيشابورى، از اكابر عرفاى اوائل قرن هفتم هجرت ميباشد كه جامع علوم شريعت و طريقت و حافظ قرآن و مستجاب الدعوة بود، هفتاد سال از عمر خود را باتمام رياضت گذرانيد، چنانچه بنوشته خزينة الاصفياء (و العهدة عليه) در تمامى اين مدت آب و طعام سير نخورد، هرروز يك قرآن ختم ميكرد، اينك هيچوقتى دعاى او از درگاه معبود برحق رد نميشد و با وجود اين بسماع نيز ذوق و شوق تمام داشته است. كراماتى هم از قبيل دو ساعت توى آتش سالم ماندن و مسلوب العلم شدن علمائى كه با وى بمقام مجادله آمده بودهاند و نظائر اينها بدو منسوب است. در پنجم شوال ششصد و هفدهم هجرى قمرى در نود و يك سالگى وفات يافت و جمله قطب وقت- ٦١٧ مادّه تاريخ او ميباشد و هارونى گفتن او بجهت سكونت او در موضعى هارون نام از توابع نيشابور بوده است.
(ص ٢٥٣ ج ١ خه)
ابو نيزر
از موالى و آزادشدگان حضرت على ع و پسر نجاشى ملك حبشه ميباشد كه مسلمين بسوى او مهاجرت كرده بودند. آن حضرت او را اسير تاجرى از ايشان ديد و خريد و محض مكافات باحسن كردن نيكرفتارى