ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٦١ - ابن ابى عمير- محمد
ابن ابى عقيل جاى كلام نبوده و فتاوى و اقوال او محل توجه و اعتناى اجلّه خصوصا محقّق و علّامه و متأخّرين از ايشان است.
از فتاوى نادره او است: عدم تنجس آب قليل بمجرّد ملاقات نجس، وجوب اذان و اقامه در نماز صبح و شام و بطلان نماز در صورت ترك آنها است. از تأليفات او است:
كتاب الكر و الفر در امامت و كتاب المتمسك بحبل آل الرسول ص در فقه. سال وفاتش بدست نيامد. عمانى منسوب به عمان يمن يا عمان شام است كه در محل خود از اين كتاب نگارش دادهايم و نام و نسب صاحب ترجمه بفرموده اكثر علماى رجال بقرار مذكور فوق ميباشد و تنها شيخ طوسى پدرش را عيسى و كنيهاش را ابو على نوشته است.
(ملل و ص ٤٦ هب و ١٦٨ ت و كتب رجاليه)
ابن ابى العلا- احمد
- بعنوان حرمى مذكور و در اصطلاح رجالى حسين بن ابى العلا است.
ابن ابى علاج
در اصطلاح رجالى ايوب بن بكر موصلى است.
ابن ابى عمير- محمد
- بن ابى عمير زياد بن عيسى، ازدىّ الولاء، بغدادىّ الاصل، و الاقامة، ابو احمد يا ابو محمد الكنية، از اجلّاى مشايخ اماميّه و يكى از اصحاب اجماع است كه تحت همين عنوان مذكور و مراسيل ايشان را مثل مسانيد ديگران تلقّى بقبول نمايند. صاحب ترجمه فيض زمان سعادت توأمان حضرت امام موسى بن جعفر و امام رضا و امام جواد عليهم السلام را درك كرده و از آن بزرگواران روايت نموده و بسيار جليل القدر و عظيم المنزلة و اوثق و اورع و اعبد و ازهد مردم، فضل و فقاهت و جلالت او مسلّم عامّه و خاصّه ميباشد. در سال دويست و هفدهم هجرت عازم گلزار جنّت گرديد و چندين كتاب در اختلاف حديث و استطاعت و امامت و بدا و توحيد و حج تأليف داده است.
از صدوق نقل است كه ابن ابى عمير شغل بزّازى را داشت، پس سرمايهش از دست رفته و به تنگدستى افتاد، شخصى ديگر كه ده هزار درهم بدهكار او بوده خانه