ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٢ - ابو بكر- عياش بن سالم
و قياس موصوف بود، فقه را از ابو العباس بن سريج فراگرفت، در علم اصول نيز در نهايت مهارت و در آن علم شريف بعد از امام شافعى داناترين مردم محسوب مىشد، اقوال و اختلافات او در مسائل اصوليّه در كتب اصوليّه اماميّه نيز منقول و غالبا در قبال اقوال ابو بكر باقلانى و ابو الحسين بصرى مذكور ميدارند. كتابى در اجماع و يكى هم در اصول و يكى ديگر نيز در شروط تأليف داده و روز پنجشنبه بيست و دويم ربيع الاخر سيصد و سىام هجرت درگذشت. (ص ٧٠٨ ت و ٣٢ ج ٢ كا و ٢٩٧٥ ج ٤ س و ١٨٦ ج ٤ فع)
ابو بكر- عبد اللّه بن طاهر
- فوقا بعنوان ابو بكر ابهرى مذكور شد.
ابو بكر- عياش بن سالم
- خياط محدّث اسدى كوفى، از مشاهير متعبّدين محدّثين ميباشد كه بسيار عابد و زاهد و متّقى و دائم التلاوة بود، هرگز از تلاوت قرآن مجيد افسرده نميشد، گويند (و العهدة عليهم) در مدت عمر خود دوازده هزار و يا بقولى بيست و چهار هزار بار ختم قرآن كرده است. قضيه ردّ و انكار او بر موسى بن عيسى عباسى در تخريب قبر مطهّر حضرت حسين بن على ع مشهور و در آخر جلد عاشر بحار الانوار و بعضى از مصنّفات ديگر مجلسى مذكور و در جلد اول نامه دانشوران هم از آنها منقول ميباشد.
از كلمات او است: دوستدار دنيا بسيار مسكين و بينوا ميباشد كه براى يك درهم زيان، تمامى روز در ماتم بسر ميبرد و لكن براى نقصان عمر و دين خود ابدا حزن و اندوهى بخود راه نميدهد. موافق آنچه تحت عنوان قراء سبعه مذكور داشتيم صاحب ترجمه يكى از دو راوى قرائت عاصم و ديگرى نيز عبارت از ابو عمرو بزّاز است.
ناگفته نماند كه نام اصلى صاحب ترجمه نيز ابو بكر بوده و عيّاش نام پدرش ميباشد (ابو بكر بن عياش) و چنانچه متعارف است بجهت كثرت استعمال غالبا لفظ ابن را انداخته و اسم پسر را بسوى اسم پدر اضافه داده و ابو بكر عيّاش گويند و نظائر آن بسيار است.
بقول بعضى، نام اصلى صاحب ترجمه سالم و بقولى ديگر شعبه بوده و ابو بكر كنيه او است (سالم بن عياش يا شعبة بن عياش). بهرحال وفات ابو بكر عيّاش در سال يكصد و