ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٤٠ - ابن الجزرى- حسين بن احمد بن حسين
داراى يدبيضا و نفس مسيحى بود، محض رعايت شرافت مقام علم بخانه كسى از ملوك و امرا نميرفت، معاينه بيماران را در جايى ديگر جز خانه خود قبول نميكرد. در تاريخ و اقسام طب و بعضى از ديگر علوم متداوله تأليفاتى بنام ابدال الادوية و اعتماد در ادويه مفرده و بغيه در ادويه مركبه و بلغه در حفظ الصحة و زاد المسافر در طب و طب الفقراء و نصائح الابرار و غير اينها داشته است. وفات او در چهار صد تمام و يا در حدود آن در قيروان واقع و بنوشته مطرح الانظار مقتول شده است.
(ص ٥١ ج ١ مر و ١٣٦ ج ٢ جم و ٦١٣ ج ١ س)
ابن الجزرى- احمد بن محمد بن على
- جزرى شافعى، مكنّى به ابو بكر، از علماى اوائل قرن نهم هجرت ميباشد، وى مؤلف كتاب الحواشى المفهمة لشرح (فى شرح خ ل) المقدمة است كه مقدمه جزريه پدرش را كه در علم تجويد ميباشد بسال هشتصد و ششم هجرت در شهر ادرنه شرح كرده و اين شرح در قاهره چاپ و شرح حال پدرش بعنوان جزرى مذكور، خودش نيز گاهى به جزرى موصوف و در سال هشتصد و بيست و هفتم هجرت در حال حيات پدر درگذشت.
(كف و ص ٦٢ مط)
ابن الجزرى- حسين بن احمد بن حسين
- حلبى، اديب فاضل لغوى شاعر ماهر، اشعار او بحسن رشاقت الفاظ و رقّت و حلاوت معانى آراسته و و اين دو شعر را در وصف جوانى گفته كه چشمش درد ميكرده است:
و مار مد فى عين حبى لعلة |
و لكننى انبيكم بوجوده |
|
اراد يرى ما فى محياه من سنا |
فاثر فيه جرم شمس خدوده |
|