ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٤٩ - ابن ابى سلمى- زهير بن اسلمى
پسر حسن مذكور، به ابو جعفر مكنّى، بجهت بزرگى سرش به رواسى ملقّب، شيعى مذهب و از اكابر نحويّين و علماى ادب محسوب و در علوم عربيّه تقدّم داشت، استاد فراء (متوفى بسال ١٨٧ ه ق- قفز) و كسائى (متوفى بسال ١٧٩ ه ق- قعط) بود.
او نخستين كسى است از كوفيّين كه در علم نحو تأليف كتاب نمود، كتاب او مرجع استفاده خليل بن احمد معروف نيز شد، كسائى و فرّاء در كتابهاى خودشان از وى بسيار نقل كردهاند و همانا مراد سيبويه هم از لفظ كوفى در كتاب خود همين ابن ابى ساره است.
بنام اعراب القرآن و تصغير و فيصل و معانى القرآن و وقف و ابتداء تأليفاتى داشته و سال وفاتش بدست نيامد. چنانچه انشاء اللّه تعالى تحت عنوان آل ابى ساره از خاتمه باب كنى اشاره خواهد شد اصل خانواده ابو ساره از خانوادههاى جليله علميّه و اغلب از اصحاب ائمه اطهار ع بودهاند.
(ذريعه و ٩٦ ف و ١٨٧ ج ١ نى و ٢٥٣ ج ١٨ جم و غيره)
ابن ابى سارة- معاذ
- در باب اوّل (القاب) بعنوان فراء مذكور است.
ابن ابى السرايا- عبد العزيز
- در باب اوّل بعنوان صفى الدين عبد العزيز مذكور است.
ابن ابى سعيد
در اصطلاح رجالى حسين بن ابى سعيد هاشم بن حيّان مكارى است.
ابن ابى سلمى- زهير بن اسلمى
- ربيعة بن رياح بن قرة (مرة خ ل) بن حارث بن مازن، از قبيله مزينه از بطون مضر بن نزار بن معد بن عدنان بوده و بهمين جهت به مزنى موصوف ميباشد. از مشاهير مخضرمين شعراى نامى عرب محسوب است كه هردو دوره جاهليّت و اسلام را درك كرده و موافق آنچه تحت عنوان اصحاب معلقات سبعه اشاره نموديم يكى از ايشان و قصيده ميميهاش هم يكى از معلّقات مذكوره ميباشد. او يكى از شعراى ثلثه عرب است كه باتفاق اهل فن بتمامى شعراى ديگر تقدّم دارند، دو تن ديگر نيز امرء القيس و نابغه ذبيانى است (كه شرح حال اجمالى هريك را در محل مقتضى از اين كتاب نگارش دادهايم) بلكه جمعى از اهل فن او را بهمين دو تن مذكور نيز ترجيح داده و مقدّم شمارند.