ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٩٣ - ابو الخير- محمد بن عبد اللّه
ابو الخير[١]
ابو الخير- احمد بن اسمعيل بن يوسف
- طالقانى قزوينى، ملقّب به رضى الدين، از اجلّاى علماى شافعيّه و اكابر حفاظ و وعاظ اواخر قرن ششم هجرت ميباشد كه با ابن جوزى عبد الرحمن واعظ مشهور آتى الذكر معاصر بود. در بعضى اوقات در بغداد، بنوبت مجلس وعظ منعقد مينمودند، هركدام يكروز موعظه كرده و خليفه وقت نيز در مجلس موعظه حاضر و در پس پرده مىنشست و ازدحام عام ميشد. نوادر بسيارى در تبحّر و كثرت احاطه صاحب ترجمه در حديث و تفسير و قرائت و ديگر علوم شرعيّه و فنون اسلاميّه منقول و در سال پانصد و نودم هجرى قمرى درگذشت.
(ج ٤ مه)
ابو الخير- احمد بن على بن احمد
- در باب اوّل (القاب) بعنوان نجاشى نگارش يافته است.
ابو الخير- احمد بن مصطفى
- در باب اوّل بعنوان طاش كوپرىزاده مذكور است.
ابو الخير- جواد
- ذيلا بعنوان ابو الخير حماد مذكور است.
ابو الخير- حسن بن سوار
- در باب سوم بعنوان ابن الخمار خواهد آمد.
ابو الخير- عاشق
- بعنوان عاشق ابو الخير در باب اوّل مذكور است.
ابو الخير- عبد اللّه بن عمر
- در باب اوّل بعنوان بيضاوى نگارش يافته است.
ابو الخير- فضل اللّه
- بعنوان ابو سعيد فضل اللّه خواهد آمد.
ابو الخير- محمد بن عبد الرحمن
- در باب اوّل بعنوان سخاوى مذكور است.
ابو الخير- محمد بن عبد اللّه
- بعنوان مروزى محمد بن عبد اللّه در باب اوّل مذكور است.
[١] ابو الخير- در اصطلاح رجالى بركة بن محمد بن بركه اسدى، حمدان بن سليمان بن عميره نيشابورى، سلامة بن ذكاء حرانى، صالح بن ابى حماد رازى و بعضى ديگر ميباشد.