ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٧٩ - ابن الحمرة
نگارنده گويد: دور نيست كه اين على بن حماد ازدى همان شارح قصائد ابن ابى الحديد باشد كه فوقا بعنوان ابن حماد علوى تذكر داديم.
(ص ١٦١ ج ١ قب و ٢٣١ لس و غيره)
ابن الحمامى- حسن بن محمد
- بن اسماعيل بن اشناس، مكنّى به ابو على، معروف به ابن الحمامى بزاز، محدّث امامى مذهب و از مشايخ خطيب بغدادى بود، از جمعى از اكابر وقت استماع حديث نمود و از خطيب نقل است كه وى صحيح الحديث بود الّا اينكه مذهب رافضى داشته و در خانه خود از محله كرخ بغداد، بگروه شيعه كه نزد او حاضر ميشدند مطاعن صحابه و معايب سلف را بيان ميكرده است. در سال چهار صد و سى و نهم هجرى قمرى وفات يافت.
(ص ١٨٨ ج ١ نى)
ابن حمدون- احمد بن ابراهيم
- بعنوان نديم مذكور و مصطلح رجالى نيز همين است.
ابن حمدون- محمد
- بن حسن بن محمد بن على، بعنوان بهاء الدين در باب اوّل مذكور است.
ابن حمديس- عبد الجبار
- بن ابى بكر بن محمد بن حمديس صقلى ازدى، مكنّى به ابو محمد، معروف به ابن حمديس، از مشاهير شعراى اوائل قرن ششم هجرى عرب ميباشد كه در فنون شعرى ماهر بود، معانى لطيف را با الفاظ ظريف بيان ميكرده و ديوان شعرى هم دارد و در اظهار اشتياق مولد خود صقليه گويد:
ذكرت صقلية و الاسى |
يجدد للنفس تذكارها |
|
فان كنت اخرجت من جنة |
فانى احدث اخبارها |
|
و لو لا ملوحة ماء البكاء |
حسبت دموعى انهارها |
|