- حذاء كوفى، معروف به ابو عبيده حذا، از ثقات محدّثين اماميّه ميباشد كه در حضور آل محمد ع جليل القدر و المنزلة و در سفر مكّه با حضرت باقر ع هم‌كجاوه بود، از آن حضرت و حضرت صادق ع روايت نموده و در عهد حضرت صادق ع در مدينه وفات يافت و آن بزرگوار بر سر قبر وى بهمين كلمات سعادت سمات دعا كرد: اللهم برد على ابى عبيدة اللهم نور له قبره اللهم الحقه بنبيه (بهشت را چه ميكنم شها بهشت من توئى) نام او در كلمات علماى رجال مابين زياد بن عيسى، زياد بن رجاء، زياد بن ابى رجا منذر مردّد و اوّلى مشهورتر ميباشد. خواهرش حماده نيز از حضرت صادق ع روايت ميكند. (ص ٢٨ هب و كتب رجاليه)

ابو عبيدة بن جراح- عامر بن عبد اللّه‌

- بن جراح بن هلال بن اهيب (وهيب خ ل) بن ضبة بن حارث بن فهر، يا عامر بن جراح بن هلال بن ضبة بن حارث بن فهر كه بجهت انتساب به پدر يا جدّش جراح به ابو عبيدة بن جراح معروف بلكه گاهى لفظ ابن را نيز انداخته ابو عبيده جراح گويند. موافق نوشته قاموس الاعلام و بعضى ديگر، در غزوات اسلامى حاضر ركاب مبارك حضرت رسالت ص بود، در بدر پدر خود را كه در لشگر كفّار بوده كشته و از كثرت غيرت و شجاعت و امانت از طرف قرين الشّرف آن حضرت بلقب امين الأمة مفتخر و در زمان خلافت ابو بكر و عمر در فتوحات شام مصدر خدمات شايانى بوده است بلكه در مصالحه شام از طرف روميها نيز معيّن و مقرّرات مصالحه كه در آن موقع بتصويب و نظر وى وقوع يافته تا اين اواخر در ميان اوروپائيها نيز مستحسن ميباشد. علاوه بر اينها بروايت عامّه يكى از عشره مبشّره هم (كه در محل خود اشاره نموديم) بشمار ميرود. در سال هيجدهم هجرت در اثناى مسافرت جهاد مابين رمله و بيت المقدس مرض عمومى طاعون پديد آمد، ابو عبيده برجاى بلندى شد و خطبه‌اى داير بر تشجيع و تسليت فراركنندگان از طاعون و اينكه طاعون نيز يكى از نعمت‌هاى الهى است انشا كرد و در حين اتمام خطبه خودش مبتلا بطاعون شد و درگذشت.

در تنقيح المقال گويد: بمدلول اخبار سقيفه منقوله در كتب فريقين، شناعت‌