ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٦٤ - ابن الحجاج- حسين بن احمد بن حجاج
ميباشد كه در طبّ و نجوم و ديگر علوم متداوله نيز بىبهره نبود، براى تحصيل علم سالها از مولد خود شهر بست از بلاد سيستان مسافرتها كرد، عاقبت قاضى سمرقند شد، اخيرا بتهمت زندقه از قضاوت منفصل و بنقل حديث پرداخت تا در سيصد و پنجاه و چهارم هجرى قمرى در هشتاد سالگى درگذشت و از تأليفات او است:
١- التقاسيم و الانواع در حديث ٢- الثقات ٣- روضة العقلاء و نزهة الفضلاء ٤- المسند الصحيح ٥- مشاهير علماء الامصار و غيرها و رجوع بعنوان ابو الشيخ هم نمايند.
(كف و ص ٦١٦ ج ١ س و غيره)
ابن الحبى- محمد بن موسى
- بعنوان سيبويه در باب اوّل (القاب) مذكور است.
ابن حبيب- طاهر بن حسن
- بعنوان زين الدين در باب اوّل (القاب) مذكور است.
ابن حبيش- عبد الرحمن
- بن محمد بن عبد اللّه بن يوسف بن ابى عيسى بن حبيش انصارى اندلسى مرسى قاضى محدّث نحوى، مكنّى به ابو القاسم، از ادبا و محدّثين اندلس ميباشد كه نخست در جزيره شقر و اخيرا در شهر مرسيه از بلاد اندلس قضاوت نمود، در آن نواحى در عداد ائمّه حديث و غريب الحديث معدود بود، كتاب المغازى در چند جلد تأليف داده و در سال پانصد و هشتاد و چهارم هجرى قمرى درگذشت. (ص ٤٢٦ روضات الجنات)
ابن الحجاج- حسين بن احمد بن حجاج
- يا احمد بن محمد بن جعفر بن حجاج، شيعى امامى، كاتب بغدادى نيلى، مكنّى به ابو عبد اللّه، معروف به ابن الحجاج، اديبى است فاضل شاعر ماهر، با سيد مرتضى و سيد رضى معاصر، در عهد ديالمه از اكابر و از شعراى صميمى اهل بيت رسالت ص، اشعارش طبيعى و خالى از تصنّع و تكلّف بود. گويند كه ابن الحجاج و امرء القيس در فنّ شاعرى در يك درجه و هريك مخترع طريق خاصى بودهاند و ثالثى ندارند. ابن الحجاج در هجو اعداء دين هم اشعارى گفته و لكن غالب اشعارش در هزل و مطايبه بوده و در جدّ نيز اشعار بسيارى دارد. روزى بحسب دعوت بهمراهى جمعى مهمان رفت، احضار غذا در خانه ميزبان قدرى دير شد