ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٣ - ابو البلاد- يحيى بن سليم
نود و سيّم هجرت واقع گرديد.
ابو بكر- محمد بن عبد اللّه
- همان ابو بكر صيرفى مذكور فوق است.
ابو بكر- محمد بن هاشم بن وعله
- يا سعيد خالدى، از افاضل نامى اواخر قرن چهارم هجرت ميباشد كه مراتب فضل و كمالش مشهور و بمناسبت اينكه ولادت او و برادرش سعيد (كه شرح حالش نيز بعنوان ابو عثمان سعيد بن هاشم خواهد آمد) در قريه خالديه نامى از اعمال موصل واقع و بزرگشده آنجا هستند هريك از ايشان را به خالدى موصوف داشته و جمعا خالديان گويند. همچنانكه نسبا برادر بودند در مراتب فضل و كمال نيز پيوندى بكمال داشته و در سياقت بدايع الفاظ و ابتكار معانى مانند فرقدين در اوج كمال بودهاند. ثعالبى در حق ايشان گويد:
ان هذان لساحران، عاقبت در اثر وفور كمالات بترقيّات بسيارى نايل و در عداد شعراى سيف الدولة بن حمدان معدود و حراست خزائن كتب دولتى بعهده ايشان موكول گرديد.
سرى رفاء بسبب معادات و مهاجاتى كه با ايشان داشته ايشان را بسرقت اشعار خود متّهم داشت (چنانچه در ضمن شرح حال سرى رفاء بطور خلاصه اشعار نموديم). هردو برادر طريق تشيّع پيمودهاند، ابو بكر را اشعار جانگدازى در وقايع پرفجايع كربلا هست كه نقل آنها منافى اختصار اين عجاله ميباشد و در سال سيصد و هشتادم هجرت وفات يافت.
(ص ٢٤٠ ف و ٢٤٨ ج ١ مه)
ابو بكر وراق
ابن محمد بن عمر حكيم ترمدى كه اسم اصليش هم ابو بكر، اصلش از ترمد، از افاضل عرفا و اعاظم زهّاد ميباشد كه در ورع و تقوى و مراحل تجريد و تفريد، كمالى بسزا داشت، در وفور زهد و علم و فضل از اين طبقه مستثنى بوده و او را كشته نفس و مباركنفس و مؤدب الاولياء ميگفتند. وفات او در اواخر قرن سيّم هجرت در بلخ واقع گرديد. (ص ٣٥١ ج ٢ مه)
ابو البلاد- يحيى بن سليم
- يا سليمان (هردو بضمّ اوّل و فتح ثانى) از اصحاب حضرت باقر و حضرت صادق عليهما السلام و نابينا بود، از آن