ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٣١ - ابو فراس حمدانى- حارث بن ابى العلاء سعيد
آمد، اگرچه او نيز مورّخ بوده و كتاب بزرگى در تاريخ دارد لكن شهرتش با مفسّر بودنش ميباشد و تحقيق مطلب موكول بكتب مربوطه است.
(كف و ص ٣٣ هب و ٧١ ج ١ فع و ٣٣٣ مط و ٧٤٨ ج ١ س و ٣٧١ ج ١ كمن و ٢٢٧ ج ٣ ذريعه)
ابو الفداء- اسماعيل بن على
- بن معالى حمصى، از محدّثين قرن هشتم عامّه ميباشد كه صحيح بخارى را از ابو العباس ابن الشحنة خوانده و روايت ميكند و بعضى از مشاهير محدّثين نيز از وى روايت مينمايند. وى در حدود هفتصد و هفتادم هجرت درگذشت. (ص ٣٧٣ ج ١ درر كامنه)
ابو الفداء- اسماعيل بن عمر
- بن كثير قرشى در باب سوم بعنوان ابن كثير خواهد آمد.
ابو فراس حمدانى- حارث بن ابى العلاء سعيد
- بن حمدان بن حمدون، مكنّى به ابو فراس، از امراى آل حمدان و از بنى اعمام سيف الدولة و ناصر الدوله حمدانى (كه در تحت عنوان ناصر الدولة بشرح حال اجمالى ايشان اشاره نموديم) است. آل حمدان در زمان خلافت بنى عباس در موصل و ديار ربيعه امارت و رياست داشتند و ابو فراس از اعاظم ادبا و شعرا و در علم و فضل و ادب و كرم و مجدت و شجاعت و شعر و بلاغت و عقل و فراست و كياست و فطانت وحيد عصر خود، در دقّت حكيمانه و عزت ملوكانه يگانه زمانه، اشعار او در سهولت و حلاوت و جودت معروف است. صاحب بن عباد گويد كه فن شعر به ملكى ابتدا شده و با ملكى ديگر خاتمه يافت و همانا مراد امرء القيس و ابو فراس است.
متنبّى با آنهمه جلالت شعرى، فضل و كمال ابو فراس را تصديق كرده و حامى و طرفدار وى بود و بدعوى برابرى با وى جرأت نمىنمود بلكه بخودش ترجيح ميداد.
سيف الدوله مذكور بسيار محترمش داشته و در تمامى غزوات خود مصاحبش ميكرد و در كارهاى داخلى خود خليفهاش مىنمود تا آنكه ابو فراس در يكى از غزوات روم از رانش زخمدار و اسير خصم شد و بقسطنطنيّهاش بردند و اشعار بسيارى درباره اسارت خود