ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٩١ - ابو الخطاب- محمد بن ابى زينب
ابو الخزرج ابو خزيمه ابو الخطاب
در اصطلاح رجالى اولى حسن بن زبرقان، حسين بن زبرقان، طلحة بن زيد و دويمى هم فاتك نامى است از اصحاب، سيمى هم زحر بن نعمان اسدى كوفى و راشد منقرى و بعضى ديگر است.
ابو الخطاب- عبد الحميد بن عبد المجيد
- در باب اوّل بعنوان اخفش مذكور است.
ابو الخطاب- عمر بن حسن
- در باب اوّل بعنوان ذو النسبين نگارش يافته است.
ابو الخطاب- عمر بن عبد اللّه
- ابى ربيعه قرشى بعنوان مخزومى مذكور شده است.
ابو الخطاب- قتادة بن دعامه
- در باب اوّل بعنوان سدوسى مذكور است.
ابو الخطاب- محفوظ بن احمد
- در باب اوّل بعنوان كلوذانى مذكور شده است.
ابو الخطاب- محمد بن على
- در باب اوّل بعنوان جبلى مذكور است.
ابو الخطاب- محمد بن محمد بن ابيطالب
- از مشاهير و مهره اطبّاى بغداد ميباشد كه در ضبط معانى و هردو قسمت علمى و عملى طبّ مسلّم كلّ، لكن در فنون ادبيّه قليل الحظّ و كثير اللحن و طبيب مخصوص ابو المعالى هبة اللّه محمد بغدادى وزير مستظهر باللّه بيست و هشتمين خليفه عباسى (٤٨٧- ٥١٢ ه ق- تفز- ثيب) بود. كتابى در ساختن آلات جراحى و يكى ديگر در مفردات ادويه بطريق جدول و يكى هم در طب دارد كه نامش شامل و بشصت و سه مقاله مشتمل و تمامى مطالب طبّى را بطرز سؤال و جواب حاوى و نزد اهل فنّ بسيار مطلوب است. وى در سال پانصد تمام يا پانصد و پانزدهم هجرى قمرى درگذشت. (ص ١١٣ ج ١ مه و ٧١٤ ج ١ س)
ابو الخطاب- محمد بن ابى زينب
- مقلاص اسدى كوفى ملعون غالى كه علاوه بر ابو الخطاب به ابو اسمعيل و ابو الظبيان نيز مكنّى، در بدايت حال مستقيم الاحوال و از اصحاب حضرت صادق ع بوده كه مسائل شيعيان را بحضور مبارك آن حضرت رسانده و جواب صادر مينمود، عاقبت ببعضى دعاوى فاسده آغاز كرد و جمعى