ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٩ - ابو مروان- عبد الملك بن ابى العلاء
نسبت ميدهند از وى نبوده و معلوم نيست كه از كيست. ابو جعفر طبرى در كتاب تاريخ خود بسيارى از مقتل ابو مخنف را نقل كرده كه بعد از مقايسه با اين مقتل معروف منتسب بابو مخنف معلوم ميگردد كه ابدا ربطى بهمديگر ندارند و در نتيجه گويد پس اين مقتل معروف بنام ابى مخنف اعتبار نداشته و بمتفرّدات او اعتمادى نيست. انتهى ملخصا و نگارنده گويد كه قضاوت در امثال اين قضيه در صورتيكه ضرورتى دينى ايجاب كند محتاج بتتبّع زايد ميباشد. (كتب رجاليه و ٣٨ هب و ١٣٦ ف و ٧٦٣ ت و ٣١ ج ١ مه)
ابو مدرك
در اصطلاح رجالى عمارة بن عمارة صحابى و منيب ازدى صحابى است.
ابو مدين- شعيب بن حسن
- يا حسين مغربى انصارى اندلسى، معروف به ابو مدين مغربى، از اكابر عرفاى اواخر قرن ششم هجرى اندلس ميباشد كه پيرو مرشد محيى الدين ابن العربى، در توحيد و توكل سرامد مشايخ وقت، در كلمات اهل فن به شيخ المشايخ موصوف، كتاب انس الوحيد و نزهة المريد فى التوحيد تأليف او است و با شرح شهاب الدين احمد بن عبد القادر در مصر چاپ شده است. بالجملة بسيار صالح و متّقى، كراماتى بدو منسوب، علاوه بر فنون طريقت و عرفان در فقه مالكى و ديگر علوم متداوله نيز صاحب يدى طولى بود. وفات او در سال پانصد و هشتاد و نهم يا نودم يا نود و چهارم هجرى قمرى واقع شد و بنابر دويمى جمله معدن نور يقين- ٥٩٠ مادّه تاريخ وفات او است. (ص ٧٦ ج ١ فع و ٧٥٩ ج ١ س و ١٠٨ ج ١ خه و غيره)
ابو مدينه ابو مرثد
در اصطلاح رجالى، اولى عبد اللّه بن حفص صحابى، دويمى كنّاز (بر وزن عطّار) بن حصين غنوى صحابى است.
ابو المرجى- سالم بن احمد
- (در باب اوّل) بعنوان منتخب سالم نگارش يافته است.
ابو مروان- جعفر بن احمد
- در باب سوم (ابناء) بعنوان ابن الغاسلة خواهد آمد.
ابو مروان- عبد الملك بن ابى العلاء
- زهر بن عبد الملك بن محمد بن مروان بن زهر، از مشاهير اطبّاى قرن ششم اندلس ميباشد كه تمامى اقسام طب را نزد پدرش تكميل نمود، در ترتيب ادويه مفرده و مركبه و تشخيص مرض