ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٣٨ - ابو الفضل- محمد بن حسين
ابو الفرج ابن القف
همان ابو الفرج طبيب ابن يعقوب مذكور فوق است.
ابو الفضائل
در اصطلاح رجالى، احمد بن موسى بن جعفر، محمد بن على ابى الحسين بوده و شرح حال اوّلى در باب سوم بعنوان ابن طاوس خواهد آمد و در اصطلاح ارباب تراجم نيز كنيه جمعى وافر از اكابر است كه بعناوين مختلفه در اين كتاب نگارش دادهايم.
ابو فضالة
در اصطلاح رجالى ثابت بنانى است.
ابو الفضل[١]
ابو الفضل- محمد بن حسن
- ختّلى، از مشاهير عرفاى قرن پنجم هجرى عهد غزنويان ميباشد كه در خراسان مشهور، در حديث و تفسير قرآن مجيد نيز بهرهور، كراماتى بدو منسوب است. لباس متصوفه نپوشيده و بسيار باهيبت و كسى را قدرت حرف زدن در پيش او نبود. در سال چهار صد و پنجاه و سيّم هجرت درگذشته و كلمه جنت- ٤٥٣ مادّه تاريخ وفات او است. ختلى منسوب است به ختّل (بر وزن مدّت) كه ناحيه بزرگ كثير البلادى است از تركستان.
(صد و ص ٢٧١ ج ٢ مه و ٢٣١ ج ٢ خه)
ابو الفضل- محمد بن حسين
- يا حسن، ابو الفضل الكنية، سرخسىّ الولادة و الوفاة و النشأة، از كبار عرفاى اواخر قرن چهارم هجرى ميباشد كه همواره منزوى، با زهد و ورع و تقوى موصوف، مريد شيخ ابو نصر سراج عبد اللّه بن على سابق الذكر، پيرو مرشد عارف كامل شيخ ابو سعيد ابو الخير سابق الذكر بود.
گويند هروقتى كه ابو سعيد را حالت انقباض و دلگرفتگى عارض ميشد با مريدان خود
[١] ابو الفضل- در اصطلاح رجالى و ارباب تراجم كنيه جمعى وافر از محدثين ميباشد كه بكتب رجاليه موكول است و گروهى بسيار از طبقات متفرقه ارباب كمال ميباشد كه جمعى از ايشان بعناوين متفرقه مربوطه بباب اول و سوم اين كتاب نگارش يافته و بعضى ديگر را نيز كه در آن دو باب نگارش نيافته در اينجا تذكر ميدهد.