ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨٥ - ابو عبد الرحمن- خليل بن احمد
اما مذهب خليل. موافق آنچه از علّامه و ابن داود و بعضى ديگر از علماى رجال مذكور افتاد شيعه امامى مذهب و مورد تجليل ايشان بود و در تأييد اين مدّعا گوئيم از او پرسيدند كه در حق على بن ابيطالب ع چه مىگوئى گفت چه گويم در حق مردى كه دوستان از خوف و دشمنان از حسد مناقب او را كتمان كردند، با وجود اين آنقدر از فضائلش ظاهر شد كه شرق و غرب عالم را مملوّ گردانيد. نيز پرسيدند كه امام الكل فى الكل بودن على را دليل چيست گفت: احتياج الكل اليه و استغنائه عن الكل. نيز پرسيدند كه چرا مردم على را با آنهمه قرابت حضرت رسالت ص و مقامات علمى بىنهايت كه داشته و زحمات فوق العادة كه در اعلاى كلمه حق متحمّل بوده ترك كرده و بديگران پيوستند گفت: نور او، بانوار ديگران غالب، صفوت او بهمه كس در هرمورد فائق بود، مردم نيز به همشكل و مجانس خودشان مايلتر هستند تا غير ايشان كه گفتهاند:
و كل شكل لشكله الف |
اما ترى الفيل يألف الفيلا |
|