ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٢٠ - ابو زيد- احمد بن سهل
ابو زكريا- يوحنا
- در باب سيّم بعنوان ابن ماسويه خواهد آمد.
ابو الزناد- عبد اللّه بن ذكوان
- مدنى كه به ابو عبد الرحمن نيز مكنّى ميباشد از تابعين و محدّثين اماميّه، از اصحاب حضرت امام سجّاد ع، عاقل و فصيح اللّسان و عالم مدينه بوده در فقه و حديث و نحو و حساب و فرائض و اخبار و اشعار عرب واقف، حافظهاش فوق العادة، در مشكلات علميّه مرجع استفاده، از موالى بنى اميّه و برادرزاده ابو لؤلؤ قاتل عمر بن خطّاب ميباشد كه ذكوان برادر ابو لؤلؤ بوده است. ابو الزناد احاديثى از اصحاب و تابعين روايت كرده و از طرف عمر بن عبد العزيز بهمراهى عبد الحميد بن عبد الرحمن بن زيد بن خطّاب متصدى امر خراج عراق بوده و در رمضان يكصد و سىام يا سى و يكم هجرت در شصت و شش سالگى درگذشت.
پسرش عبد الرحمن مكنّى به ابو محمد، والى خراج مدينه بوده و اخيرا ببغداد رفت و بسال يكصد و هفتاد و چهارم هجرت در هفتاد و چهار سالگى همانجا درگذشت.
(كتب رجاليه و ص ٢٠٤ مف و ٧٦ ج ١ نى و ٧١٩ ج ١ س)
ابو زهير- ثابت بن جابر
- در باب اول بعنوان تأبط شرا نگارش يافته است.
ابو زياد
در اصطلاح رجالى زحر بن مالك غنوى است.
ابو زيد[١]
ابو زيد- احمد بن سهل
- بلخىّ الولادة، عراقىّ التحصيل و النشأة، از افاضل و اكابر قرن چهارم هجرت ميباشد كه در تمامى علوم قديمه و جديده بصير، از تلامذه محمد بن يوسف كندى سابق الذكر و نظائر وى بود. در مصنّفات خود از حيث انتقاد و اعمال فكر و نظر طريقه فلاسفه را مسلوك داشته است و لكن برويه كتب ادبا اقرب و ديگر شبيهتر ميباشد. بهمان جهت اوّلى كه طريقت فلاسفه را پيموده مورد
[١] ابو زيد- در اصطلاح رجالى بكر بن عيسى احول بصرى، ثابت بن زيد، سعيد بن حكم عيسى كوفى، عمارة بن زيد همدانى، عمرو بن اخطب، عمرو بن حريث و بعضى ديگر است.