بهمين سبب حاجب ملك افضل بطور نهانى در توى صندوقش بمصر فرستاد، عاقبت بوزارت ملك ظاهر غازى، صاحب حلب نايل و بسمت سفارت ببغداد رفت و بسال ششصد و سى و هفتم هجرت در همانجا درگذشت و در سمت غربى مقابر قريش مدفون گرديد.

از تأليفات و آثار قلمى او است:

١- المثل السائر فى ادب الكاتب و الشاعر كه تمامى مطالب متعلقه بفن كتابت را جامع و چيزى فرونگذاشته و در قاهره چاپ شده است و آن نسبت بتأليف نظم و نثر بمثابه اصول فقه ميباشد نسبت باستنباط احكام و ابن ابى الحديد عبد الحميد سابق الذكر كتاب فلك دائر را در رد و انتقاد همين كتاب تأليف داده است ٢- المرصع كه مردد مابين دو اسم بودن آن و همچنين مردد بودن مؤلف آن مابين صاحب ترجمه و برادرش ابو السعادات فوقا مذكور شد ٣- المعانى المخترعة فى صناعة الانشاء چنانچه بعضى گفته‌اند و در كشف الظنون تنها يك كتاب بدين اسم مذكور داشته و آن را هم بموفق الدين مداينى نسبت داده و لكن تعدد ممكن است ٤- الوشى المرقوم فى حل المنظوم.

پسرش محمد بن نصر اللّه بن ابى الكرم، ملقّب به شرف الدين، معروف به ابن اثير نيز اديبى است معروف و چندين كتاب نظمى و نثرى نافعه تأليف داده و در سال ششصد و بيست و دويم هجرت در سى و هفت سالگى درگذشت.

(كف و ج ١ مه و ص ٢٨٧ ج ٢ كا و ٣٥ مط و ٥٩٩ و ٦٠٠ ج ١ س)

ابن الاثير حلبى‌

همان ابن الاثير اسماعيل مذكور فوق است.

ابن الاجدابى- ابراهيم‌

- در باب اوّل (القاب) بعنوان اجدابى مذكور است.

ابن الاجدع- مسروق بن اجدع‌

- موافق آنچه در باب اوّل (القاب) تحت عنوان زهاد ثمانيه اشاره نموديم يكى از چهار تن اشقيا و مطعونين ايشان است كه محض تدليس و تلبيس و مكر و حيله و مردم‌فريبى، مصوّر بزهد صورى بوده‌اند. مسروق عشّار معاويه بوده و در اثناى همان خدمت سراپا مشأمت مرد و عازم مقرّ خود گرديد. بنقل معتمد در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد گويد كه مسروق يكى از سه تن ميباشد كه حضرت على بن ابيطالب ع از شرّ ايشان ايمن نبوده و دو ديگرى هم عبارت از مرة و شريح است. در بعضى از روايات وارده، شعبى نيز چهارمين ايشان‌