ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٦٠ - ابو المساكين- جعفر بن ابيطالب
و معالجه بيماران مهارت بىنهايت داشت، آوازه حذاقت وى عالمگير، در بلاد بعيده منتشر، نوادر و غرائبى در اين باب منقول و بنام اغذيه و تذكره و تيسير و غيره مصنّفاتى دارد كه در تمامى ممالك متمدنه متداول و ترجمه آنها پس از وفات او تا زمان اختراع اصول جديد قرنها در مدارس اوروپا تدريس مىشد و طرز معالجات او دستور العمل اطبّاى اوروپا بوده است.
وفات او بسال پانصد و پنجاه و نهم هجرى قمرى در نود و چهار سالگى در اشبيليه واقع و شرح حال پدرش هم در باب سوم بعنوان ابن زهر خواهد آمد.
(ص ٧٦٠ ج ١ س و ٦٣ ج ١ مر)
ابو مروان- عبد الملك بن سراج
- در باب سوم بعنوان ابن السراج خواهد آمد.
ابو مروان- عمرو بن عبيد
- بعنوان ابو عثمان عمرو مذكور شد.
ابو المرهف- نصر بن منصور
- در باب اول (القاب) بعنوان نميرى نگارش دادهايم.
ابو مريم
در اصطلاح رجالى، بكر بن حبيب بجلى، عبد الغفار بن قاسم بن قيس، نذير غسانى شامى و بعضى ديگر است.
ابو المساكين- جعفر بن ابيطالب
- برادر والاگهر حضرت امير المؤمنين ع است كه از كثرت احسان فقرا و رأفتى كه درباره ايشان داشته از طرف قرين الشرف حضرت رسالت ص بدين لقب مفتخر شد، بعد از آن توسعه يافت و هركسى را كه دوستدار مساكين و فقرا بوده و وظائف لازمه احسان و اكرام ايشان را معمول دارد نيز ابو المساكين گويند. اگرچه مزاياى حال سعادت منوال اين بزرگوار بالاتر از قدرت اين قلم شكسته است لكن محض از راه تيمّن بطور اجمال زينتبخش اين اوراق ميگردد:
كنيه اصلى جناب جعفر ابو عبد اللّه، خلقا و خلقا شبيهترين مردم بحضرت رسالت ص بود، اندكى بعد از اسلام حضرت على ع بشرف اسلام مشرّف و او سى و دويمين كسى است كه دين مقدّس اسلامى را پذيرفته است. سن و سال آن بزرگوار ده سال از حضرت