ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٨٣ - ابو نصر پارسا
بدو صله ميكرد. كتاب آداب المريدين از تأليفات ابو النجيب است و نام او چنانچه اشاره شد در كلمات اهل فن مابين عبد القادر و عبد القاهر مردّد ميباشد. وفات او بسال پانصد و شصت و سوم هجرى قمرى در هفتاد و سه سالگى در دمشق شام و يا بعد از مراجعت از سفر مصر و شام در بغداد واقع شد و در خانقاهى كه خودش در سمت غربى بغداد در ساحل دجله بنا كرده بوده مدفون گرديد.
(كف و ص ٧٦٤ ج ١ و ٢٧٠٣ ج ٤ س و ٣٢٤ ج ١ كا و سطر ٢٣ ص ٢٢٩ ت و ٥ حوادث جامعه و غيره)
ابو نزار- حسن بن صافى
- در باب اول (القاب) بعنوان ملك النحاة حسن نگارش يافته است.
ابو نزار- ربيعة
- بن حسن بن عبد اللّه بن على بن يحيى بن نزار يمنى حضرمى صنعانى لغوى، نحوى اديب شاعر مشهور از علماى اوائل قرن هفتم هجرت ميباشد كه در هشتاد و چهار سالگى درگذشت.
(سطر ٤ ص ٢٨٣ روضات الجنات)
ابو نصر[١]
ابو نصر پارسا
ملقّب به برهان الدين و نصير الدين و حافظ الدين، از اكابر مشايخ نقشبنديّه و جامع اصول شريعت و فنون طريقت بود، در سال هشتصد و بيست و دويم هجرت بعد از وفات پدرش خواجه محمد پارسا در هردو قسمت شريعت و طريقت خليفه و جانشين وى گرديد و بارشاد عباد اشتغال يافت و كراماتى نيز بدو منسوب دارند. شعر هم ميگفته و از او است:
صبورى ورز و خورسندى، نكوبين باش و نيكوظن |
كه در اين چار چيز آمد كليد شادمانيها |
|