ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٠٠ - ابو الهذيل- زفر بن هذيل
والد معظّم خود مدفون گرديد و ظاهرا نام اصليش هم همين ابو الهدى بوده و همانا تعرّض بشرح حال او محض توهّم كنيه بودن و بعضى از دواعى ديگر ميباشد و الّا خارج از موضوع اين كتاب و شرح حال اجمالى هريك از والد و جدّ مذكورين او را بعنوان ابو المعالى و كرباسى از اين كتاب نگارش دادهايم.
ابو الهذيل
در اصطلاح رجالى بكر بن عبد اللّه و سيف بن عبد الرحمن و بعضى ديگر است.
ابو الهذيل- زفر بن هذيل
- بن جذيمة بن عمرو بن جنحور بن جندب، محدّث فقيه حنفى، كه گاهى بجهت انتساب بجدّ يازدهمينش عنبر به عنبرى موصوفش دارند از جمله اصحاب حديث ميباشد كه اخيرا مسلك ابو حنيفه را ستوده و در احكام دينيّه باستحسان و رأى و قياس عمل ميكرده است.
گويند شخصى شراب خورده و متردّد بوده است كه زن خود را طلاق داده يا نه اينك حكم شرعى قضيه را از ابو حنيفه و سفيان ثورى و شريك بن عبد اللّه على الترتيب استفسار نمود، اولى گفت مادام كه قطع بطلاق ندارى زوجيت باقى و ترديد بىاثر است، دويمى امر برجوع احتياطى نمود كه اگر در واقع طلاق هست بواسطه رجوع لغو شود و زوجيت بحال اوّلى برگردد و الّا زوجيت اوليه بحال خود باقى و آن رجوع بىاثر و بىضرر است، سيمى گفت نخست طلاقش داده و بعد از آن رجوع كند كه آن رجوع نيز بىاثر نباشد.
در مرتبه چهارم مسئله را از همين زفر پرسيده و سه فقره جوابهاى مذكوره را نيز اظهار داشت پس زفر خنديده و گفت مثل اينها بدان ماند كه آب ناودان بجامه كسى برخورد و در طهارت و نجاست آن شك داشته باشد پس بقول ابو حنيفه ماداميكه قطع بنجاست نكرده پاك و نمازش صحيح است، بفتواى ثورى بايد احتياطا بشويد كه اگر در واقع نجس بوده پاك باشد و الّا آن شستن امرى است زايد و بىضرر، بزعم سومى نخست بايد بدان جامه شاشيده و بعد از آن تطهير نمايد. بارى انصاف آن است كه اين تمثيل زفر عينا مطابق ممثّل بوده و دقّت نظر بخرج داده است. وفات زفر بسال صد و پنجاه و