ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٧٥ - ابو حنيفه مروزى
آينده تجدّد رأى باشد امام اعظم گفت نميدانم خراسانى گفت من ميدانم و بزعم بعضى در همين كتاب دعائم از خوف خلفاى اسماعيليّه (كه اسماعيل بن امام جعفر صادق ع را حىّ و حاضر و قائم آل محمد ع دانسته و حضرت امام موسى بن جعفر ع و اولاد او را اصلا امام نميدانند) روايتى از امام موسى و اولاد او نكرده است لكن در مستدرك الوسائل با فقرات خود آن كتاب ببطلان اين عقيده استشهاد نموده و نقل آنها خارج از وضع كتاب است بارى وفات ابو حنيفه شيعه، در اول رجب سال سيصد و شصت و سيّم يا هفتم هجرى قمرى در مصر واقع گرديد.
(ص ٧١٢ ج ١ س و ٧٥٨ ت و ٣١٣ مس و ٢٩٧ ج ٢ كا و ١١١ لس و ٩٦ ج ١ مه و باب نون از رياض العلما و غيره)
ابو حنيفه صاحب المعز
همان ابو حنيفه مذكور فوق است.
ابو حنيفه صغير- محمد بن عبد اللّه
- بن محمد بن عمر، فقيه بلخى هندوانى مكنّى به ابو جعفر، از اكابر فقهاى حنفيّه ميباشد كه از اهل بلخ بود، در فقه و زهد و ورع و ذكاوت بنهايت رسيده و از تبحّرى كه در فقاهت داشته او را ابو حنيفه صغير ميگفتهاند، در بلخ بنقل حديث پرداخته و مشكلات فقهيّه را بمرحله بيان مىآورد تا بسال سيصد و شصت و دويم هجرى قمرى در بخارا درگذشت.
(ص ١٧٩ فوائد البهية)
ابو حنيفه- عبد الرحمن
- در باب اول بعنوان زوزنى عبد الرحمن نگارش يافته است.
ابو حنيفه غزنوى
همان ابو حنيفه مروزى مذكور ذيل است.
ابو حنيفه كوفى
همان ابو حنيفه نعمان بن ثابت مذكور ذيل است.
ابو حنيفه مروزى
يا غزنوى، كه بنابر مشهور از اهل مرو و بزعم بعضى، از مردمان غزنه بود و بهمين جهت نسبت او نيز مابين مروزى و غزنوى مردّد ميباشد، از آنرو كه پدرش شغل كفشگرى را داشته به اسكافى شهرت يافت