المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٩٩٢ - فصل وقف به هاء سكت و احكام آن

تجزيه و تركيب‌

دون: اسم، مضاف، متعلّق به « استقرّ » ، حال است از « الواقع ».

مزيد: مضاف اليه.

او: عاطفه.

شذوذ: معطوف است به « مزيد » و تقدير آن: دون شذوذ مى‌باشد.

واو: عاطفه.

لام: حرف جرّ.

ما: موصوله، مجرور به « لام » ، متعلّق باستقرّ، خبر مقدّم.

تليه: فعل و مفعول، صله و عائد براى « ما ».

هاء التأنيث: مضاف و مضاف اليه، فاعل براى « تليه ».

ما: موصوله، مبتداء مؤخّر.

الهاء: مفعول مقدّم براى « عدما ».

عدما: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، الفش الحاقى است، صله و عائد براى « ما ».

ترجمه:

الفى كه ياء از آن نيابت كرده در حالى كه با آن حرف زائدى همراه نبوده يا نيابت ياء از آن شاذ نباشد اماله مى‌شود.

و آنچه فاقد و عادم تاء است حكمش براى آنچه تاء تأنيث بعدش قرار گرفته ثابت مى‌باشد.

متن: «٩٠٢»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

هكذا: جارّ و مجرور، متعلّق باستقرّ، خبر مقدّم.

بدل: اسم، مضاف، مبتداء.

عين: مضاف اليه، مضاف.

الفعل: مضاف اليه.