المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٨٢٥ - قياس و قاعده در اسم ممدود

قد: بمعناى تحقيق.

الف: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، و جمله « كان قبل قد الف» صله و عائد براى « ما ».

ترجمه:

در غير آنچه ذكر شد « الف » به « واو » قلب مى‌شود و سپس آنچه قبلا دانسته شد (علامت تثنيه) را پهلوى كلمه قلب شده بياور.

متن: «٧٨١»

تجزيه و تركيب‌

واو: استينافيّه.

ما: موصوله، مبتداء.

كاف: حرف جرّ.

صحراء: مجرور بكاف، متعلّق باستقرّ، صله و عائد براى « ما ».

بواو: جارّ و مجرور، متعلّق به « ثنيّا ».

ثنيّا: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، ثلاثى مزيد باب تفعيل، مجهول، خبر براى « ما ».

واو: عاطفه.

نحو: اسم، مضاف، مبتداء.

علباء: مضاف اليه.

كساء: معطوف به « علباء » ، بحذف عاطف.

واو: عاطفه.

حباء: معطوف به « كساء ».

ترجمه:

و آنچه همچون صحراء مى‌باشد تثنيه‌اش با « واو » است.

و كلمه‌اى كه نظير علباء و كساء و حياء باشد ...

متن: «٧٨٢»