کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٦٢ - فصل

حال نيكوكارانست بحكم‌ إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ‌ كجاست او را احسان؟ و كى بود او را صلاح و ايمان كه اعتماد بر رحمت نمايد، آنها از براى صالح مؤمنان است، و شفاعت نبى از براى مذنبان أهل ايمان او چون توقع رحمت و شفاعت كند كه شان او آن باشد كه او از نفوس كاذبه باطله خائبه عاطله است.

يعنى برداشتند در روز سقيفه گناه خلافت ناحق را كه سبك ميگردد كوهها بگرانى كه او را هست؛ و اين بار گناه بگرانى خود خواهد بود كه سبك نشود، باز بعد از برداشتن آن آمدند و طلب اقاله آن ميگردند و دور است اين داعيه اين سر در آمدن و داهيه‌ايست كه اقاله ايشان از آن ممكن نيست اين بار برميدار و ميكش.

و ديگر زبير از رجال خود حديث كند كه ابن عباس آمد نزد معاويه غاويه با لباس أدنى و پستى‌شان زيرا كه او ميدانست كه معاويه را بد مى‌آيد از اظهارشان ايشان و پيش از ملاقات خبر رحلت امام حسن (ع) بوى رسيده بود، و او سجده شكر بجا آورده و در روى نامباركش سرور ظاهر ميشد- و زبير در حديث طولانى اين قضيه را ذكر ميكند و من بقدر احتياج مى‌آرم از حديث او چون مردم و ابن عباس بدر خانه وى رفتند و اذن طلبيدند اول مردم اذن يافتند و بعد از ايشان ابن عباس، چون ابن عباس به اندرون رفت او را نزديك خود جاى داد، و ابن عباس سجده او را معلوم كرده بود، معاويه گفت؛ هيچ ميدانى كه چه حادثه وقوع يافته در ميان اهل تو؟ گفت: نه، گفت: ابو محمد رحمه اللَّه متوفى شده خداى تعالى ترا اجر عظيم بدهد گفت:

«إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌» نزد حق تعالى احتساب اين مصيبت برسول اللَّه است ٦ و نزد او