کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٨٤ - در ذكر كرامات و آنچه بر زبان آن حضرت جارى شده از مغيبات

نصرت ندهى او را، بعد از واقعه امام حسين براء ميگفت: راست فرمود امير المؤمنين (ع)، امام حسين (ع) را شهيد كردند و من او را نصرت نكردم؛ و دايم اظهار ندامت و حسرت ميكرد.

و ديگر آنكه در بعضى از اوقات سفر امير المؤمنين (ع) بصحراء كربلا رسيد و از لشكر جدا افتاده بود و بجانب راست و چپ خود نگريست و بسيار گريست، و فرمود كه: و اللَّه اين جاى خسبانيدن شتران ايشانست، و موضع هلاك و منيت ايشان، گفتند: يا امير المؤمنين اين چه موضع است؟ فرمود كه: اين موضع كربلا است كشته شوند در او قومى كه بيحساب ببهشت روند.

بعد از آن از آنجا گذشت و مردم ندانستند تأويل اين قول را تا امر امام حسين وقوع يافت.

و ديگر آنكه در وقتى كه آن حضرت متوجه حرب صفين بود أصحاب او احتياج بآب پيدا كردند، و هر چند از يمين و يسار تفحص نمودند نيافتند، پس امير المؤمنين (ع) اندكى از جاده عدول نمود ناگاه در آن بريه ديرى ظاهر شد، متوجه آنجا شده از آب سؤال كردند كسى را كه در آن دير بود، گفت: ميان ما و آب دو فرسخ راه است و در اينجا از آب چيزى نيست، و از آنجا براى ما مى‌آرند و بصرفه خرج ميكنيم كه اگر بقصور صرف نكنيم از تشنگى بميريم.

امير المؤمنين (ع) فرمود كه: گوش كنيد كه راهب چه ميگويد، لشكريان گفتند بفرماى كه او بما ايما كند هر جاى را كه گمان آب دارد تا ما برويم شايد كه بدست آريم و قوتى در ما پيدا شود.

آن حضرت فرمود كه احتياجى باين نيست، و گردانيد عنان بغله خود را بجانب قبله، و اشارت «ج ٢٤»