کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٦ - ذكر امير المؤمنين و امام المتقين على بن ابى طالب عليه الصلاة و السلام

الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ‌ و اين آيت وافى هدايت باجماع امت در شأن آن حضرت سمت نزول يافته در وقتى كه در نماز انگشترى بسائل داد پس چون چنين است ولايتى كه مراد اولى بتصرف است در اين آيت از براى خدا و رسول او پس براى امير المؤمنين نيز ثابت خواهد بود بنص قرآن.

و بقول پيغمبر ٦ در يوم الدار كه جميع بنى عبد المطلب جمع بودند و غير ايشان آنجا نبود حضرت رسول اللَّه ٦ در ميان آن جمع فرمود كه؛ هر كه مرا معاونت نمايد و مدد كند در اين امر او برادر و وصى و وزير و وارث و خليفه من است در ميان شما بعد از من حضرت أمير (ع) ميفرمايد كه من از همه آنها كوچكتر بودم بسال و ضعيف‌تر از روى جثه و بصر و ساق برخاستم و گفتم معاون و ممد تو در اين امر منم.

و اين صريح است در استخلاف، و ابن جرير طبرى و ابن اثير جزرى نيز اين حديث را آورده‌اند بألفاظ متقاربه.

و در غدير خم فرمود كه: آيا نيستم من اولى بمؤمنان از نفسهاى ايشان، همه گفتند: بلى، آن حضرت فرمود كه:

من كنت مولاه فعلى مولاه‌

، چنانچه مذكور شد و اين حديث متفق عليه است.

پس واجب باشد او را از ولايت آنچه واجب بود پيغمبر را و اين نص ظاهر جلى است اگر بغض جبلى بحركت نيايد.

و در وقت توجه بجانب تبوك فرمود كه:

انت منى بمنزلة هارون من موسى الا انه لا نبى بعدى‌