کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٥ - ذكر امير المؤمنين و امام المتقين على بن ابى طالب عليه الصلاة و السلام

و بعد از بعثت بيست و سه سال با رسول اللَّه ٦ بود، سيزده سال از آن در مكه با آن حضرت مقام داشت قبل از هجرت و در جميع محن و فتن با رسول اللَّه سهيم و شريك بوده با آن جفاهاى قريش صابر بود و تحمل مينمود و ده سال ديگر بعد از هجرت بمدينه با آن حضرت مقام كرد و بذوالفقار آبدار دفع و قمع كفار مينمود و در مواقف و مشاهد حاضر بود با ثبوت قدم اگر چه اقدام ديگران لغزان بود.

تا آنكه روح طيب او در أعلى عليين مقام ساخت، و در آن وقت شصت و سه سال داشت، و اختلاف افتاد در ميان امت بعد از وفات رسول اللَّه ٦ در باب خلافت.

پس گروه آن حضرت كه همه بنى هاشم بودند و سلمان و عمار و ابو ذر و مقداد و خزيمه بن ثابت ذو الشهادتين و ابو ايوب انصارى و جابر بن عبد اللَّه و ابو سعيد خدرى و امثال ايشان از أجله مهاجرين و انصار گفتند كه: خليفه بعد از رسول اللَّه امير المؤمنين است صلوات اللَّه عليهما، زيرا كه جامع جميع صفات فضل و كمال است و خصايصى كه در او يافت مى‌شود در غير او نيست از سبقت اسلام و معرفت أحكام و سعى وجد در جهاد و بلوغ غايت قصوى در زهد و ورع و صلاح و آنچه بود مر او را از حق قربى.

و نص الهى بر اين وارد است مثل‌ إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ‌