کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٤ - ذكر امير المؤمنين و امام المتقين على بن ابى طالب عليه الصلاة و السلام

و تمجيد مرا بر زبان راند، پس خوشا حال كسى كه او را دوست دارد و طاعت او نمايد، و واى بر كسى كه او را دشمن دارد و عصيان او ورزد.

چون اين خبر بحضرت خير البشر رسيد بغايت شادمان گشت و در آن وقت آن حضرت سى ساله بود و رسول اللَّه بسيار او را دوست داشتى و مهد او را نزديك فراش خود نهادى، و در وقت خواب جنبانيدى و شير و شربت در حلقش ريختى، و او را شستى، و انواع نوازش فرمودى كه اطفال را خوش آيد، و بر سينه و دوش خود نشاندى، و اكثر تربيتش خود فرمودى، و دائم گفتى كه اين برادر و ولى و ناصر و صفى و ذخيره و پشت و پناه و داماد و وصى و زوج كريمه و امين بر وصيت و خليفه منست، و رسول اللَّه اكثر اوقات او را بر دوش مبارك نشاندى و بگرد كوچها و كوههاى مكه و شعاب و واديهاى آنجا گردانيدى، صلى اللَّه على الحامل و المحمول.

ابو عمرو زاهد گويد كه: ابن اعرابى گفته كه: فاطمه بنت اسد او را أول أسد نام كرده بود از جهت احياى نام پدر أما چون أبو طالب آمد او را على تسميه كرد.

و آن حضرت اول آن جماعت بود از اهل بيت و صحابه كه تصديق قول حق و كلام نبى فرمود و اول آنكه چون دعوت كردند باسلام اجابت نمود، و هميشه نصرت دين و جهاد مشركين ميكرد و شر ايشان را دفع مينمود از اهل ايمان، و ميكشت اهل زيغ و طغيان، و بود ناشر عدل و احسان، و مؤيد معالم كتاب و سنت آن حضرت بود.