کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨

نعوذ باللَّه من الاهواء الفاسدة و العقائد المدخولة.

و احتراز نمودم در آنچه ايراد كرده‌ام از اكثار، و التزام جستم بايجاز و اختصار، و اگر اراده مى‌كردم اطالت را مييافتم طريق آن را وسيع، و مضمار مفاخر و مناقب ايشان بر خود فسيح بآن قيام و اقدام مى‌نمودم، چه مناقب ايشان بيشتر است از قطر مطر، و اكثر است از عدد نجم و شجر، و چگونه متصدى جمع اين توان شد و پيرامون احاطه اين توان گشت، و شروع چنانچه بايد در غمار آن توان نمود، چه اين امريست متعسر و كاريست محال و متعذر.

و صحيح نيست در افهام چيزى از هيچ سبيل هر گاه محتاج باشد نهار بدليل.

و ليكن من اكتفا نمودم بقليلى از كثير، و يسيرى از غزير، و قطره از سحاب، و نقطه از عباب، و سزاوار است هر قائل را كه تسميه كند خود را بمختصر، و اگر چه باطالت كوشد، و معترف بعجز و فرومندگى شود، و اگر چه قول او ببسط كشد، و حذف كرده‌ام اسانيد را و اكتفا نموده‌ام بذكر راوى از جهت احتراز از طول كتاب بآن كه حديث مى‌كند فلان از فلان و اگر وارد شد لغتى يا معنى كه احتياج ببيان دارد بيان مى‌كنم بأخصر وجهى كه ممكن است، چه اين كتاب جدل نيست پس ذكر كرده باشم در او نقل خلاف و وفاق را، و متحمل شده‌ام هر معنى را از شرح و ايضاح بقدر وسع و طاقت و ليكن اشارت ميكنم نوعى اشارتى كه لايق باشد بغرض اين كتاب، و قصد من باين تقرب بحضرت رب العالمين و توسل بسيد المرسلين و آله الطاهرين صلوات اللَّه عليهم اجمعين و طلب اجر و ثواب است و بآن كه پيش فرستاده باشم از براى روز عرض و حساب، و تا مونس من باشد هر گاه‌