کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٧

ايشان در كتب ايشان شايد كه كافى باشد نظر بحال جمهور.

و اما باقى ائمه هدى : پس جماعتى از اعيان و علماى ايشان ميدانستند نامهاى ايشان را اما عالم نبودند بترتيب و توالى آن چه جاى آنكه عارف باشند غير آن را در حسب و نسب ايشان با آنكه حريص بودند بر معرفت نقله اخبار و حمله اشعار و تدوين كتب طويله در آن باب بلكه معرفت أجلاف عرب از آن كسى كه بيتى گفته يا مثلى زده بلكه معرفت مغنين و مغنيات و معرفت ابعاد و نسبت أصوات، بلكه معرفت مخانيث و مجانين و قصاص و معلمين و غير ذلك از اينها كه اگر بشمار در آورد منجر باطالت بلا فايده گردد.

و منحرف از جماعتى كه جد ايشان سيد انبياست، و پدر ايشان سيد اوصيا، و مادر فاطمه زهرا، و جده خديجة الكبرى، و أخوال طيب و طاهر و قاسم، و عم جعفر طيار و قرآن شهادت كرده بطهارت ايشان و تحريض فرموده رسول اللَّه ٦ بر مودت ايشان.

و من در زمان خود مشاهده كردم كه از قضاة و مدرسان ايشان بزيارت موسى بن جعفر (ع) ميل مينمودند و چون ما بزيارت آن عتبه مشرف مى‌شديم ايشان مى‌نشستند در ظاهر سور، و انتظار ما مى‌كشيدند و با ما بازمى‌گشتند، مع هذا زيارت مى‌كردند قبور فقرا و صوفيه را مايل بودند بصحبت اهل اختلال كه نميدانستند كه چه مى گويند، و از نجاسات اجتناب نداشتند، چه ايشان بر عقايد ايشان بودند، و در سلك ايشان سلوك مى‌نمودند و هر گاه كه نسبت مى‌دادند يكى را از ايشان بمحبت اهل البيت : انكار و اعتذار مينمودند، و هر كتابى را كه مى‌ديدند كه موشح باخبار و فضايل ايشان ميبود آن را بيهوده پنداشته ميدريدند