کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٢٤ - فصل

يعنى بدرستى كه على بن ابى طالب (ع) بر طريق تقوى و برو احسان مجبولست و آن جبلى ذات اوست، و او اماميست كه او را است بر همه امت تفضيل و افزونى، گفتار او حق است و بغير از حق نميگويد و نميخواهد و اشتغال بامور باطله ندارد و نمينمايد، و او شهسواريست كه بود در وقت حرب چون بدور مى‌آورد نيزه حرب را پهلوانان از آن بازمانده ميشدند و ميرميدند، و چون ميرفت بجانب أقران جنگيان و در كف كفايتش شمشير بران درخشان مى‌بود شيران بيشه دلاورى از او گريزان مى‌گشتند و در بيشه پناه مى‌جستند كه صيد او نشوند، او آن عالى نژاديست كه در شب حرب سلام كرد بر او ميكائيل و جبرئيل، ميكائيل در ميان هزاران سوار از ملك، و جبرئيل در ميان هزاران ديگر، و ميخواند ايشان را در شب بدر از جهت مدد كه فرود آمدند بر سر كفار گوئيا كه ايشان همچو مرغان أبابيل بودند كه أصحاب فيل را هلاك كردند، چون فرود آمدند بجانب او رفته بر وى سلام كردند، و اين از جهت تعظيم و تكريم و تبجيل او بود ٦.

و على بن الحسين (ع) از پدران بزرگوار خود روايت ميكند كه چون امير المؤمنين (ع) رجوع مى‌فرمود از وقعه جمل عبور نمود بزمين زورا، گفت بمردمان كه: اين زمين را زورا مى‌گويند از