کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٢٣ - فصل

مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ وَ لكِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ وَ مِنْهُمْ مَنْ كَفَرَ يعنى آن پيغمبران و فرستادگان افزونى داديم بعضى را از ايشان بخصايص و فضايل بر بعضى ديگر از اين پيغمبران كسى بود كه خداى با وى سخن گفت و برداشت بعضى را از ايشان بپايهاى بلند و درجهاى ارجمند، و داديم ما عيسى بن مريم را معجزه‌هاى روشن و هويدا، و قوت داديم او را بجان پاك كه جبرئيل در ما در او دميد، و اگر خواستى خداى تعالى اختلاف نكردندى آنان كه از پس انبيا بودند بعد از آنكه آمد بايشان نشانهاى روشن بر نبوت پيغمبر ايشان و ليكن اختلاف كردند پس از ايشان كسى بود كه بگرويد يعنى بر ايمان خود ثبات ورزيد ملازم دين پيغمبر خود شد، و از ايشان كسى بود كه كافر شد و از دين اعراض نموده طريق حق را گذاشت.

پس چون اختلاف واقع شد هستيم ما أولى بخدا و به پيغمبر و بكتاب و بحق، پس مائيم گروندگان و ايشانند كافران، و قتال ايشان بمشيت و اراده حق تعالى است، و سيد حميرى رحمه اللَّه اين ابيات فرموده: