کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٥ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت

و از ابو جعفر (ع) منقولست كه آيت‌ وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى‌ در امر امير المؤمنين (ع) ورود يافته، يعنى مخالفت كردند با رسول اللَّه از پس آنكه روشن گشته بود و ظاهر شده مر ايشان را راه حق كه امامت و خلافت امير المؤمنين (ع) است و ديگر أبو جعفر فرموده كه «وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ‌» على بن ابى طالب است (ع)، يعنى و بدهد خداى تعالى هر خداوند فضلى را در اين ثواب و جزاى فضل او را هم در دنيا و هم در آخرت آن را كه بدادند از او بازنگيرند.

و ديگر آيت‌ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَ كَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جاءَهُ‌ يعنى پس كيست ستمكارتر از كسى كه دروغ گويد بر خداى و دروغ شمرد سخن راست را چون بيايد بوى، از موسى بن جعفر (ع) مرويست كه فرمود كه: آن ستمكار كسى است كه قول رسول اللَّه را رد كرد در امر امير المؤمنين ٧.

و ديگر آيت‌ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ‌ يعنى گفتند پسنديده است ما را خداى تعالى و يارى دهنده و كفايت‌كننده و نيكو كارگزارى است حضرت پروردگار پس بازگشتند با عافيت تمام يا ثواب لا كلام از خداى عز و جل و زيادتى حرمت و عزت، أبو رافع روايت كند كه پيغمبر ٦ امير المؤمنين (ع) را با بعضى فرستاد در طلب أبو سفيان، أعرابى از خزاعه‌