کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٠٠ - در ذكر بعضى از احاديث در هر باب در شأن آن حضرت

مع ذلك قول معاوية بن أبى سفيان و عمرو بن عاص و مغيرة بن شعبه و عمران بن حطان خارجى و امثال ايشان را معتبر شناسند، و بر آن عمل كنند در احكام شرع مبين، و قواعد دين متين.

و هر گاه كسى روايت كند از على بن الحسين امام زين العابدين، يا امام محمد باقر يا امام جعفر صادق (ع) روايت او را از درجه اعتبار ساقط سازند، و از نظر التفات بيندازند، و از آن اعراض نمايند، و گوش نكنند كه اين راوى رافضى است اعتمادى نيست بر امثال اين طائفه، و اگر تلطف نمايند گويند شيعى است اين بكار ما نمى‌آيد، و عاقلان را چو روز معلوم است كه اين عين عناد و مكابره است، و عدول از حق و رغبت، و ميل بباطل و اتباع بقول آنان كه گفتند: إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى‌ أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى‌ آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ‌.

يعنى بدرستى كه ما يافته‌ايم پدران خود را بر كيش و آيينى و ما بر عقب ايشان اقتداكنندگانيم چون جريان حال بر اين منوال اولاد استبداد يافت بمنصب امامت و بعضى اقامت نمودند بنصرت و حمايت بسبب حميت جاهليت چون آن استقرار يافته بعضى ديگر از حق اغماض عين نموده آن طريق را اختيار كردند بتبعيت تا محروم ماندند از رياض جنت و اللَّه‌ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‌ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‌.

و در مناقب خوارزمى آورده روايت از جابر كه پيغمبر ٦ فرموده كه: حق سبحانه و تعالى آسمان و زمين را آفريد ايشان را دعوت فرموده اجابت كردند، پس عرض كرد بر ايشان نبوت من و ولايت على بن ابى طالب (ع) ايشان بطوع و رغبت قبول كردند، بعد از آن خلايق را خلق كرد «ج ٢٥»