کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٩٩ - در ذكر بعضى از احاديث در هر باب در شأن آن حضرت

مؤلف كتاب رحمه اللَّه ميفرمايد كه: بدان أيدك اللَّه بلطفه كه چون تو واقف گشتى از معانى اين أحاديث كه از طرق مذكوره ورود يافته، و پرتو شعور آن بر تو تافت اكنون ممكن است كه طريق معرفت حق حاصل كنى، و باطل را از دست بگذارى كه منطوق:

أ لست اولى بالمؤمنين من انفسهم، و هو ولى كل مؤمن بعدى‌

، و أحاديثى كه از پيش گذشت صريح است در امامت و خلافت آن حضرت، و ظاهر است در تعيين امير المؤمنين (ع) در اين امر كه در او شائبه خفا نمانده، و اگر كسى نعوذ باللَّه منكر اين باشد، ميخواهد كه دفع حق كند بعد از ثبوت، و معارضه نمايد بادله يقينيه و براهين دينيه بكلمات واهيه مثل بيوت عنكبوت، و تغطيه صواب نمايد بعد از آن بيان، و بپوشاند نور شمس را در وسط آسمان.

و أغرب أشيا و أعجب چيزها آنكه مى‌گويند أهل خلاف كه: پيغمبر ٦ در مرض فرمود أبو بكر را كه: برو و با مردم نماز بگذار، بر تقدير صحت اين قول چه نوع دلالتى دارد بر خلاف او اين را سند خود سازند و انكار نص جلى نمايند.

و چون حديث در باب امير المؤمنين (ع) بشنوند آن را از مدلول خود بگردانند، و بر وفق مدعاى خود بأبعد محتملات صرف نمايند، يا طعن در راوى آن كنند و ضعيف شمارند اگر چه از أعيان رجال ايشان باشد و موصوف بود بصفت امانت.