کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٥١ - و از وقايع عظمى و حوادث كبرى آن ليلة الهرير بود

و اما آنچه تعظيم كرده مرا بآن، و نسبت داده بمن از صحبت رسول اللَّه و صاحب جيش او گفته مرا فريب نميتوان داد بتزكيه، و من از ملت ميل نميكنم بسبب فريب بغير آن.

و اما آنچه نسبت كرده به ابو الحسن (ع) برادر رسول اللَّه است و وصى او به بغى و حسد، و صحابه را فسقه گفته، و زعم تو آنست كه ايشان باعث بوده‌اند بر قتل او، اين كذب محض است و غوايت ظاهر.

ويحك اى معاويه آيا تو نميدانى كه ابو الحسن بذل فرمود نفس خود را براى رسول اللَّه كه شب غار بر فراش او خسبيد، و او سابق بود بر همه كس در اسلام و هجرت.

و رسول اللَّه در باره او فرموده كه:

«هو منى و انا منه و هو منى بمنزلة هارون من موسى الا انه لا نبى بعدى»

. و ديگر در روز غدير خم فرموده كه:

«من كنت مولاه فعلى مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله».

و ديگر در خيبر رايت داد بر وجهى كه مذكور شد.

و در روز طير گفت: بار خدايا احب خلق را بمن برسان چنانچه گفته شده.

و در روز نضير فرمود كه:

«على امام البررة و قاتل الكفرة الفجرة منصور من نصره مخذول من خذله»

. و ديگر فرمود در آن روز كه: على وليكم بعدى، و على جميع المسلمين‌