کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٣٨ - و ديگر از حروب آن حضرت حرب صفين است

بدان البته كه پدر حسن و حسين آمد ترا كه بكشد عنان و رسن ترا بجانب خود و بكشد، عمرو امير المؤمنين را شناخته اسب را بدو آورده پشت كرد، آن حضرت از عقب او تاخته نيزه در فضول زره او بند كرد او را از اسب انداخت، عمرو ترسيد كه في الحال فرود مى‌آيد او را بقتل مى‌آرد عورت خود را ظاهر ساخته هر دو پاى خود را بالا كرد، آن حضرت روى مبارك از او گردانيده باز گشت بلشگر خود.

و عمرو خود را بمعاويه رسانيد، و او اين حال را از او ديده بر وى مى‌خنديد، عمرو گفت سبب خنده چيست و اللَّه كه اگر عوض من تو مى‌بودى ترا بقتل مى‌آورد و عيال ترا يتيم مى‌گذاشت و مال ترا بنهب مى‌برد، معاويه گفت: اگر تاب مزاح مى‌آوردى با تو بجاى مى‌آوردم، او گفت مزاح دخل ندارد آيا كسى خود را از كشتن خلاص كند بهر وجه كه تواند خون از آسمان ببارد؟ معاويه گفت:

نبارد و ليكن موجب فضيحت أبد باشد كه سالها اين بد دلى را گويند، گفت: و اللَّه كه اگر تو ميبودى و ميدانستى كه او على بن ابى طالب (ع) است اقدام نمى‌نمودى بر او.

و ديگر از اصحاب معاويه غاويه فارس مشهور شجاع بود كه نام او بسر بن أرطاة بود.

مصنف رحمه اللَّه ميفرمايد ابن بسر بن أرطاة لعنه اللَّه سر لشكر معاويه غاويه بود كه بيمن ميفرستاد، و بدترين مردمان بود بعصيان الهى بخون ناحق ريختن، و هتك حرمت كردن، و عداوت رسول اللَّه‌