کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٥٧ - ذكر در بيان غزارت و كثرت علم آن حضرت

مراد أقل أيام حمل است و دو سال أيام رضاع كه: وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ‌ و ديگر فرمود كه: وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً عمر او را گذاشت.

و هم در مناقب سعيد بن مسيب گويد كه من از عمر شنيدم كه ميگفت كه: بارخدايا هيچ مشكلى مرا نيست كه ابن ابى طالب حل نكند.

و از ابى دردا مرويست كه علما سه كس‌اند يكى در شام است و مراد خودش بود، و يكى در كوفه يعنى عبد اللَّه بن مسعود، و يكى ديگر بر مدينه يعنى على بن ابى طالب (ع) پس آنكه در شام است مسأله را از كسى ميپرسد كه در كوفه است، و آنكه در كوفه است از كسى ميپرسد كه در مدينه است، و آنكه در مدينه است احتياج بپرسيدن احدى ندارد.

و در مسند از على بن أبى ربيعه روايت كند كه من امير المؤمنين (ع) را ديدم كه آمد كه بدابه سوار شود چون پاى مبارك در ركاب نهاد فرمود كه:

بسم اللَّه‌

، و چون بر آن راست نشست گفت:

الحمد للَّه‌

سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ وَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ‌، بعد از آن سه بار تحميد