کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٠١ - در ذكر صفت آن حضرت

شده از علوم آن حضرت أشهر است از روز نورانى در ظهور و اسير از باد مشرقى در عبور، و أما علوم باطنى آن حضرت فهم كسى بآن نرسيده، و لهذا ميفرمود كه: اندراج و اندماج علوم فرموده‌ام در كانون سينه خود كه اگر لب بآن بگشايم مضطرب شويد و بكنه آن نرسيد مثل ريسمانى كه در چاه بى‌پايان فرو گذارند كه به ته آن نرسد و بلرزيد همچون ريسمان كه ميلرزد.

و آنچه عز محدث در صفت آن حضرت آورده در وقتى كه بدر الدين لؤلؤ صاحب موصل از او طلب نموده بود اينست كه:

آن حضرت در قامت ميانه بالا بود در ميان مردان و چشمهاى مباركش سياه بود با گشادگى و روى داشت در صورت مثل قرص قمر در شب بدر، و شكم‌دار و عريض شانه بود و كفهاى مباركش بدرشتى مايل بود، گردن كشيده داشت مثل گردن ابريق نقره در بلندى و سفيدى، و بدو طرف پيش سر مباركش موى نداشت و محاسن مباركش پر موى بود در نرمى مثل حرير و بازوى مباركش از ساعد تميز نميشد كردن و اگر بكف مبارك سر دست كسى را بگرفتى او را قوت و توانائى آن نبودى كه از او جدا سازد، در هر معركه دلير بودى و همه يلان زبون قوت شجاعت او بودند، و در