دينيّه لقمان عصر خود و يا سلمان زمان خود بود. فيض حضور مبارك چهار امام عالى‌مقام سجّاد و باقرين و كاظم ع را درك كرده و از ايشان روايت نموده است و راوى دعاى سحر طولانى ماه رمضان هم كه بس مشهور و در تمامى كتب ادعيّه متداوله مذكور و به دعاى ابو حمزه معروف ميباشد همين صاحب ترجمه بوده و كتابى در تفسير قرآن مجيد، يكى هم در زهد و يكى ديگر در نوادر داشته است.

وفات ابو حمزه بنابر مشهور بسال يكصد و پنجاهم هجرت دو سال بعد از وفات حضرت صادق ع بوده و بنابراين ابو حمزه دو سال از عهد حضرت كاظم ع را هم ديده و تشرّف او بحضور چهار امام معظم (چنانچه مصرّح به رجال شيخ طوسى و بعضى از اجلّه است) صحيح و درست مى‌باشد ولى اگر تاريخ وفات ابو حمزه را صد و پنج هجرت بگيريم (چنانچه از دوجا از بعض نسخ رجال شيخ نقل شده) از اصحاب حضرت كاظم ع بودن سهل است كه از اصحاب حضرت صادق ع نيز نبوده و تنها از اصحاب حضرت سجّاد و باقر ع (متوفى ١١٤ يا ١١٦ يا ١١٧ ه ق- قيد يا قيو يا قيز) ميباشد و بس و اللّه العالم.

اشكال ديگر نيز اين است كه در كتب اخبار بسيار وارد است كه حسن بن محبوب (كه بسال دويست و بيست و چهارم هجرت در هفتاد و پنج سالگى وفات يافته) از همين ابو حمزه روايت مينمايد چون ولادت ابن محبوب با ملاحظه مقدار عمر او در سال يكصد و چهل و نهم ميباشد پس اگر وفات ابو حمزه صد و پنج باشد حسن اصلا او را نديده و ولادت او چهل و چهار سال بعد از آن است و اگر وفات ابو حمزه صد و پنجاهم باشد حسن در آن موقع دوساله بوده و بهرتقدير روايت حسن از او (كه مصرّح به كتب اخبار است) خارج از امكان ميباشد بنابراين هيچ‌كدام از دو تاريخ مذكور در وفات ابو حمزه صحيح نبوده و اقلا بايد در حدود صد و هفتادم باشد تا حدود بيست سالگى حسن را مصادف شده و روايت كردن وى از او بحكم عرف و عادت صورت صحتى داشته باشد. در اعيان الشيعة بقرينه پاره‌اى قضايا، زنده بودن ابو حمزه در سال صد و پنجاه و هشتم را ثابت كرده كه وفات او در سالهاى ديگر بعد از اين سال ميباشد. بهرحال تحقيق مقام و حل اشكال را موكول‌