ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٦٠ - ابو الحسن حسينى- ابن شيخ الشريعة حاج ميرزا محمد
مكارم اخلاق طاق و اجداد طاهرين خود را وارث بالاستحقاق، اجتهاد و فقاهت وى مسلّم مخالف و موافق و مورد تصديق يگانه و بيگانه و از اكابر اساتيد اين نگارنده است.
عكس حاج ميرزا ابو الحسن آقا انگجى- ١
نخست در موطن اصلى و مولد خود شهر تبريز آذربايجان ادبيّات و مقدمات لازمه و قسمت مهمّى از رياضيّات را تكميل نمود، درس سطحى فقهى و اصولى را از آقاى آمير فتاح سرابى و ميرزا محمود اصولى (كه از افاضل علماى آذربايجان بودهاند) فراگرفت، در سال هزار و سيصد و چهارم هجرت بمرام ادامه تحصيلات علميّه بنجف اشرف عازم و در حوزه درس استدلالى فقهى و اصولى آقاى شيخ محمد حسن مامقانى و فاضل ايروانى و حاج ميرزا حبيب اللّه رشتى و ديگر اجلّه (كه شرح حال هريكى در محل مقتضى از اين كتاب نگارش يافته) حاضر شد تا بمقام عالى علمى ارتقا جسته و باجازات ايشان نايل گرديد، در هزار و سيصد و هشتم به تبريز غمانگيز برگشته و تا آخر عمر بتدريس و تأليف و انجام حوائج مسلمين مشغول بود و از تأليفات او است:
١- ازاحة الالتباس عن حكم المشكوك من اللباس كه در تبريز چاپ سنگى شده است ٢ و ٣ و ٤- حاشيه رسائل شيخ مرتضى انصارى و حاشيه رياض و حاشيه مكاسب شيخ انصارى ٥- كتاب الارث كه شرح باب ارث نجاة العباد صاحب جواهر است ٦ و ٧ و ٨- كتاب الحج و كتاب الصلوة و كتاب الطهارة. صاحب ترجمه در هيجدهم ذيقعده هزار و سيصد و پنجاه و هفتم هجرت عازم دار القدس گرديد و كلمه المغفور- ١٣٥٧ مادّه تاريخ وفات او است. مخفى نماند كه وى در محلّه انگج نامى از محلات تبريز مقيم و بهمين جهت به انگجى معروف و نام اصلى او هم ابو الحسن بود و محض بجهت توهّم كنيه بودن آن در همين باب كنيه نگاشته آمد.
(اطلاعات متفرقه)