ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٥٦٠ - ابن السراج- طالب بن محمد
ابن السبكى- عبد الوهاب
- بن على بعنوان تاج الدين عبد الوهاب در باب اوّل مذكور شده است.
ابن السترى- على بن هلال
- بعنوان ابن البواب على نگارش داديم.
ابن السراج[١]
ابن السراج- ابراهيم بن عمر
- در باب اوّل (القاب) بعنوان سلفى ابراهيم مذكور شده است.
ابن السراج- جعفر بن احمد
- در باب اوّل بعنوان قارى جعفر نگارش يافته است.
ابن السراج- سراج
- بن عبد الملك بن سراج (بر وزن كتاب) بن عبد اللّه بن محمد بن سراج اندلسى، مكنّى به ابو الحسين، از اكابر لغت و فنون عربيّه ميباشد و بالخصوص در فنّ صرف و اشتقاق داناترين اهل عصر خود و از اساتيد ابن الأبرش (متوفى بسال ٥٣٢ ه ق- ثلب) و ابن بادش (متوفى بسال ٥٢٨ يا ٥٤٠ ه ق- ثكح يا ثم) بوده و سال وفاتش بدست نيامد. (سطر ٢٩ ص ١٦١ ت)
ابن السراج- طالب بن محمد
- يا طالب بن احمد بن محمد بن قشيط يا نشيط، نحوى، مكنّى به ابو احمد، معروف به ابن السراج (كه بنوشته روضات بر وزن كتاب و بقول معجم الادبا بر وزن عطّار است) از تلامذه ابن الانبارى محمد بن قاسم سابق الذكر بوده و از تأليفات او است:
١- الاخبار ٢- فنون الاشعار ٣- المختصر فى النحو. وفات او در سال چهار صد و ششم هجرت واقع گرديد. (ص ٢٧ ج ١٢ جم و سطر ٢٠ ص ١٦١ ت)
[١]- ابن السراج- عنوان مشهورى جمعى از افاضل است كه لفظ سراج در بعضى از ايشان بر وزن كتاب بوده و در بعضى ديگر بر وزن عطار ميباشد كه از سرج بمعنى زين اشتقاق يافته است.
اينك بعضى از ايشان را باندازه مساعدت وسائل موجوده با تعيين حركات لفظ سراج تذكر ميدهد.
مشهورترين ايشان ابن السراج محمد بن سرى نحوى است كه مذكور ميگردد و لفظ ابن السراج در كلمات ادبا، در صورت اطلاق و نبودن قرينه منصرف به او ميباشد و بس. اين لفظ در اصطلاح رجالى عبارت از احمد بن ابى بشر بوده و لفظ سراج در آن بر وزن عطار است.