ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٧٤ - ابن حزم- على بن احمد
فقيه محدّث خطيب بليغ اديب بارع كه در فنون ادبيّه بديگران تقدّم داشته و در علم تعبير نيز بصير بود و از تأليفات او است:
١- الانباء بمعانى الاسماء ٢- البشرى فى تعبير الرؤيا ٣- الخطب و الخطباء.
وى بسال چهار صد و دهم يا شانزدهم هجرى قمرى در سرقسطه درگذشت.
(كف و ص ١٠٨ ج ١٩ جم)
ابن حذيفه
در اصطلاح رجالى حسن بن حذيفة بن منصور كوفى است.
ابن حذيم
(بر وزن درهم) مردى است شاعر طبيب حاذق، از قبيله بنى تيم الرباب، بمهارت در طبّ معروف و بىبدل و ضرب المثل و طبيبترين عرب بود و جمله اطب من ابن حذيم از امثال دايره ميباشد. اسم و زمانش بدست نيامد و او را ابن حذام نيز گويند. او نخستين كسى است كه بر بلاد فانيه و آثار باقيه گريه و ندبه كرده و در بعضى از اشعار امرء القيس و بعضى از شعراى ديگر اشاره بهمين مطلب شده است.
لفظ حذيم با خاى نقطهدار مشهورتر از حاى بىنقطه است و يا بقول بعضى، ابن حذيم دو نفر بوده يكى با خاى نقطهدار و ديگرى بىنقطه.
(مرصع و مجمع الامثال)
ابن الحر- عبيد اللّه
- بن حر فارس شاعر جعفى، صاحب نسخهايست كه آنرا از حضرت امير المؤمنين ع روايت كرده، در سال شصت و هشتم هجرت مقتول شد و يا از خوف دستگيرى در فتنه مصعب بن زبير خود را در فرات انداخته و غرق گرديد. (ص ٢٥٤ ج ١ نى و كتب رجاليه)
ابن الحريرى- قاسم بن على
- در باب اوّل (القاب) بعنوان حريرى نگارش يافته است.
ابن حزم- على بن احمد
- يا محمد بن حزم، يا محمد بن سعيد بن حزم بن غالب بن صالح ظاهرى فارسى اندلسى، قرطبىّ الولادة، ابو محمد الكنية، اموىّ النسب، ابن حزم الشّهرة و اللّقب، فقيهى است محدّث حافظ اديب شاعر طبيب ماهر، از اكابر علما و ادباى اواسط قرن پنجم هجرى، در فقه و تفسير و حديث و