نسخه آن بشماره ٢٠٦٣ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد طهران موجود است ٧- التبيان فى شرح الديوان كه شرح ديوان متنبى است و در كلكته و قاهره بطبع رسيده است ٨- ترتيب اصلاح المنطق على حروف المعجم ٩- الترصيف فى التصريف يا فى النحو ١٠- التعليق يا التعليقة فى الخلاف ١١- التفسير و آن غير از اعراب القرآن مذكور فوق است ١٢- التلخيص فى الفرائض ١٣- التلخيص فى النحو ١٤- التلقين فى النحو ١٥- التهذيب فى النحو ١٦- شرح ايضاح و تكمله ابو على فارسى ١٧- شرح الحماسة ١٨- شرح خطب ابن نباته ١٩- شرح الفصيح ٢٠- شرح اللمع لابن جنى ٢١- شرح مقامات حريرى ٢٢- اللباب فى علل البناء و الاعراب ٢٣- لباب الكتاب كه شرح ابيات الكتاب سيبويه است ٢٤- الملقح فى الجدل ٢٥- الناهض فى الفرائض و غير اينها.

گويند جمعى از اكابر شافعيّه از وى درخواست كردند كه مذهب شافعى را قبول كند و ايشان نيز تدريس نحو و لغت را در مدرسه نظاميّه بغداد بعهده وى موكول نمايند در پاسخ گفت اگر مرا در پشت پا ايستاده نگهداشته و از طلا آن مقدار بر سرم بريزند كه جسد من در همان حال ايستادگى در زير طلا پنهان و پوشيده گردد باز هم از مذهب حنبلى منصرف و دست‌بردار نميباشم. وفات ابو البقاء بسال ششصد و شانزدهم هجرت در هفتاد و هشت يا شصت و هشت سالگى در بغداد واقع گرديد و در چندين جا از كشف الظنّون تاريخ وفات او را پانصد و هشتم نوشته و البته اشتباه بتاريخ ولادت شده است. اما نسبت عكبرى بطور خلاصه تحت دو عنوان عكبرى و تلعكبرى از باب اوّل نگارش يافته است.

(كف و ص ٢٨٨ ج ١ كا و ٦ هب ٤٥٣ ت و ١ ج ٢ مه و غيره)

ابو البقاء- عكبرى‌

- همان ابو البقاء عبد اللّه مذكور فوق است.

ابو البقاء- كفوى‌

- حسينى ابن شريف موسى، از افاضل نامى اواخر قرن يازدهم هجرت ميباشد كه در شهر كفه از بلاد قدس شريف در جاى پدر مفتى بود، در زمان سلطان محمد خان رابع نوزدهمين سلطان عثمانى (١٠٥٨- ١٠٩٩ ه ق- غنح- غصط) مدتى بقضاوت بغداد و قليب منصوب شد، عاقبت در اثر حسد رقبا باز بشهر خود كفه مراجعت كرد، در سال هزار و نود و پنجم هجرت درگذشت و از تأليفات او است: