- يا عبيد اللّه بن احمد بن اسحق بن موسى بن مهران اصفهانى، از اكابر و اعلام محدّثين، از اعاظم ثقات حفاظ و مرجع استفاده اجلّاى ايشان ميباشد كه به حافظ اصفهانى معروف، در كلمات بعضى از اجلّه به حافظ دنيا موصوف و از اجداد مجلسى بود. فقه و تصوف را با حديث توأم ساخت، بزعم روضات و كشف الغمة و ابن شهرآشوب و بعضى ديگر بلكه مشهور هم هست كه عامىّ المذهب و از اهل سنّت و جماعت بوده است. لكن بفرموده شيخ بهائى و مير محمد حسين خاتون‌آبادى و بعضى ديگر از اجلّه، شيعىّ المذهب بلكه بفرموده مجلسى از خلّصين شيعه بوده و تشيّع او را بواسطه پدران خود اباعن جد از خودش نقل كرده بلى از شدّت تقيه كه در زمان او بوده تشيّع خود را از مخالفين مذهب كتمان مينموده است (و اهل البيت ادرى بما فى البيت). قضاوت در اين باب را موكول بمراجعه تأليفات خودش ميداريم‌

١- اربعين در حالات حضرت مهدى آل محمد ع عجل اللّه فرجه و در كشف الغمة از آن روايت ميكند ٢- تاريخ اصفهان كه در چاپخانه بريل از شهر ليدن بنام اخبار اصفهان در دو مجلد چاپ شده است ٣- حرمة المساجد ٤- حلية الاولياء در حديث كه در مصر چاپ شده و از بهترين كتابها است ٥- دلائل النبوة كه در حيدرآباد هند چاپ شده است ٦- ذكر المهدى ع و نعوته و حقيقة مخرجه و ثبوته چنانچه بنقل معتمد در طرائف سيد رضى الدين بن طاووس همين كتاب را بابو نعيم نسبت داده و ظاهر آن است كه همان اربعين مذكور فوق ميباشد ٧- طب النبى ص ٨- الطبقات ٩- الفتن ١٠- الفوائد ١١- ما نزل من القرآن فى امير المؤمنين ع ١٢- مختصر الاستيعاب ١٣- المستخرج على البخارى ١٤- المستخرج على مسلم ١٥- معرفة الصحابة ١٦- منقبة المطهرين و مرتبة (رتبة خ ل) الطيبين و غيرها. ولادت ابو نعيم در اوائل غيبت كبرى بسال سيصد و سى و چهارم يا ششم و وفاتش نيز بسال چهار صد و دويم يا سوم يا سى‌ام يا سى و پنجم و يا چهل و چهارم هجرت در اصفهان واقع شد و در قبرستان آب‌پخشان نام آن بلده‌

[١]- ابو نعيم- در اصطلاح رجالى احمد بن عبد اللّه اصفهانى مذكور ذيل، ربعى بن عبد اللّه بن عبد اللّه بن جارود، فضل بن دكين، محمد بن احمد بن محمد همدانى، نصر بن عصام و بعضى ديگر است.